n canına düşürəm, lap uzaqlara, geri qayıdandan sonra xırçıltı salan pəncələrimin hələ dəymədiyi yerlərə gedib çıxıram, ordakı lal sükutu diksindirirəm, sonra özüm də həmin sükuta qərq oluram. Ancaq ona təslim olmuram, yoluma davam edirəm, nə axtardığımı bilmirəm, yəqin ki bunula vaxtı uzadıram. O qədər gəzirəm ki, axırda azaraq labirintə gəlib çıxıram, üstü mamırlı çimin o biri tərəfini dinşəmək xəyalına düşürəm. Məndən çox-çox uzaq olan şeylər indi məni maraqlandırır. Lap yaxına gəlib dinşəməyə başlayıram. Dərin bir sükut... Bura nə gözəldir... Bayırdakıların heç biri yuvamla maraqlanmır, hərə öz işi ilə məşğuldur, bu işlərin də mənə heç bir aidiyyaı yoxdur. Buna nail olmaq üçün çox əziyyət çəkmişəm! Üstü mamırlı

çimin yanı indi yuvamda yeganə yerdir ki, saatlarla, boş-boşuna dinşəyə bilərəm. İndi yuvada hər şey tərsinə olub: bu vaxta qədər çox təhlükəli hesab olunan bir yer indi ən təhlükəsiz yerə çevrilib, baş meydan səs-küylü, qorxulu bir dünyaya dönüb. Ən pisi də odur ki, buranın özü də həqiqətən sakit yer deyil, burda da heç nə dəyişməyib, sakitliyindən, səs-küyündən asılı olmayaraq mamırlı çimin o biri üzündəki təhlükə hələ də pusquda dayanıb, ancaq onu daha hiss etmirəm, məni indi ən çox narahat edən divarlardan eşidilən xışıltı səsidir. Məni narahat edir? Bu səs getdikcə güclənir, getdikcə yaxınlaşır, mənsə labirintdə ora-bura sürünürəm, yuxarıda – üstü mamırlı çimin altında özümə yer düzəldirəm, bunula sanki evimi o xışıltı salanın ixtiyarına buraxıram, yuxarıdakı cüzi rahatlıqla barışıram. Xışıltı salanın? Məgər o səsin səbəbini dəqiq müəyyənləşdirmişəm ki? O səs xırda bir məxluqun qazdığı yerdən gəlmir? Mən bu qərara gəlməmişdim? Axı, deyəsən, mən hələ bu fikrimdən daşınmamışdım... Əgər onun qazdığı torpağın səsi deyildisə, hər halda, dolayı da olsa, onunla bağlı idi... Yox, əgər bunula bağlı deyildisə, deməli, əvvəlcədən heç bir tədbir tökmək lazım deyil, o səbəbi tapana və ya özü üzə çıxana qədər gözləmək lazımdır. Əlbəttə, indi istənilən qədər