i məhz bu yollarla gəlir. Həmin yolları çöl siçanları çəkib. Mən də böyük ustalıqla onları öz yuvamla birləşdirmişəm. Onlar mənə uzaqdan iyi duymaq üçün şərait yaradırlar və beləliklə də məni qoruyurlar. Həm də bu yollarla yanıma çoxlu xırda həşarat gəlir və mən də yuvamdan çıxmadan onları ovlayıb yeyirəm, bu da mənə yaşamağa bəs edir. Əlbəttə, belə şəraitə söz ola bilməz!

Ancaq yuvamın ən üstün cəhəti onun sakitliyidir. Əslində, bu sakitliyin özü də aldadıcıdır. Qəflətən pozula bilər və hər şey də qurtarıb gedər. Lakin bu sakitlik hələlik var. Saatlarla həmin dar yollarda sürünürəm, xırda bir həşaratın xışıltısından başqa səs-səmir eşidilmir və həmin dəqiqə də onu dişlərimin arasına alıb “sakitləşdirirəm”. Ya da haradansa torpaq tökülür və mənə deyir ki, oraya əl gəzdirmək lazımdır. Yoxsa sakitlikdir. Meşənin havası içəri dolur, həm isti olur, həm də sərin. Bəzən elə dəhlizdəcə uzanıram, ləzzətlə o tərəf-bu tərəfə çevrilirəm. Qocalığın səni haqladığı bir vaxtda belə bir yuvanın olması, payız girəndə daldalanmağa yer tapmaq çox gözəldir. Hər yüz metrdən bir dəlizləri genişləndirərək balaca, dəyirmi meydançalar düzəltmişəm və istədiyim kimi yumrulanıb özümü qızdıra, yata bilərəm. Orda şirin yuxu tapıram, çünki rahatam, heç bir istəyim qalmayıb, məqsədimə də çatıb, özümə ev qurmuşam. Bilmirəm, ya köhnədən qalma adətdir, ya da elə bu evdə də təhlükənin çox olmasındandır: tez-tez ayılıram. Tez-tez diksinərək dərin yuxudan ayılıram, gecə-gündüz burda hökm sürən lal sükutu dinşəyirəm, dinşəyirəm... və sakitləşərək gülümsəyirəm, gərginləşmiş əzələlərim boşalır, əvvəlkindən də dərin yuxuya gedirəm. Evsiz-eşiksiz galan, yollarda, meşələrdə gəzən, ən yaxşı halda yarpaqların altında, ya da yoldaşlarının arasında sığınacaq tapan, yerin-göyün qəzəbinə düçar olan zavallı sərgərdanlar! Mən isə burda, təhlükəsiz bir meydançada – beləsi yuvamda əllidən çoxdur - uzanıram, gah mürgü döyürəm, gah dərin yuxuya gedirəm, saatlar beləcə keçib gedir və həmin saatları da özüm