k olar ki, caynaqları o heyvanın əsas aləti deyil, ondan bəlkə də yardımçı vasitə kimi istifadə edir, əsas aləti isə ya burnudur, ya da xortumu və bundan əlavə, çox güclü olmaqla bərabər, bunlar həm də itidir. Güman ki, bircə güclü təkanla xortum torpağa sancılır, ordan böyük bir hissəni qoparır və həmin anda mən heç nə eşıitmirəm, fasilə yaranır, xortumu təzədən torpağa sancmaq üçün dərindən nəfəs alır. Deyəsən, dərindən nəfəs alanda, yeri titrədən səs çıxarır, özü də yalnız güclü olduğuna görə deyil, həm də tələsdiyinə, can-dildən işlədiyinə görə belə səs çıxarır və mən də onu asta xışıltı kimi eşidirəm. Ancaq bütün bunlarla bərabər, onun ara vermədən işləyə bilməsinin sirrini başa düşə bilmirəm. Bəlkə də xırda fasilələr zamanı, ani də olsa, dincəlir, amma deyəsən, indiyə kimi əməlli-başlı dincəlməyib, gecə-gündüz qazır, həmişə də eyni güclə, eyni həvəslə işləyir, nəzərdə tutduğu planı tez həyata keçirməyə çalışır və buna da qabiliyyəti çatır. Sözün düzü, belə bir rəqiblə üzləşəcəyimi heç gözləmirdim. Onun bütün bu xüsusiyyətləri bir yana, indi həmişə qorxduğum həmin iş baş verir: kimsə üstümə gəlir! Halbuki buna əvvəlcədən hazır olmaq lazım idi. Bəs necə oldu ki, uzun sürən sakitlikdən, xoşbəxtlikdən sonra belə bir iş baş verdi? Yolu düşmənlərimə kim nişan verdi ki, onlar da gəlib mənim mülkümdə lağım atdı? Məgər indi belə qorxudulmaq üçün uzun müddət toxunulmaz qaldım? Niyə vaxtımı bununla müqayisədə çox xırda görünən təhlükələrə qarşı nəsə fikirləşməyə sərf etdim? Bəlkə elə bildim ki, ev sahibi kimi üstümə gələnlərin hamısından güclü olacam? Əslində, belə böyük, kövrək sənət əsərinin sahibi kimi hər hansı bir ciddi hücumun qarşısında aciz idim! Onun sahibi olmaq məni ərköyünləşdirmişdi, onun kövrəkliyi mənə də keçmişdi, onun dərdi öz dərdim kimi qəlbimi göynədirdi. Gərək bunu əvvəlcədən fikirləşəydim, yalnız öz təhlükəsizliyim barədə düşünməyəydim – heç bunu da düz-əməlli həyata keçirə bilməmişdim, - yuvanın da təhlükəsizliyini nəzərə alaydım. Gərək