a soxulmaqla aram olmadığına görə çıxıb gedərdim, özümə başqa yerdə yuva tikərdim. Ancaq məlum məsələdir ki, onda cavan idim, yuvam yox idi, ona görə də sakit və soyuqqanlı ola bilərdim. İşin sonrakı gedişi də məni çox həyəcanlandırmadı, yalnız səsin hardan gəldiyini müəyyənləşdirmək çətin idi. Əgər o biri tərəfdən qazan, doğrudan da, qazdığımı eşitdiyi üçün mənə tərəf gəlirdisə, deməli istiqaməti dəyişmişdi, ancaq bilmək olmurdu, mən işə ara verdiyim üçün bu istiqaməti itirmişdi, ya da, çox güman ki, özü fikrini dəyişmişdi... Bəlkə də yanılırdım, heç mənə tərəf gəlmirdi, ancaq hər halda, səs xeyli müddət əməlli-başlı eşidildi, sanki lap yaxınlaşırdı və mən də o vaxt cavan olduğum üçün onun qəflətən torpağın arasından çıxmağından narazı qalmazdım. Lakin belə olmadı, müəyyən vaxtdan sonra səs zəiflədi, getdikcə də yavaşıdı, sanki o, istiqaməti tədricən başqa səmtə yönəltdi, səs qəflətən kəsildi, elə bil doğrudan da, tamailə əks istiqamətə yön aldı, məndən uzaqlaşdı... İşə başlamamışdan əvvəl, yaranmış sakitlikdən istifadə edərək, ətrafı xeyli dinşədim. Əslində, bu xəbrdarlıq kifayət qədər aydın idi, amma onu çox tez unutdum və yuvanın planında da nəzərə almadım...

O vaxtla indinin arasında yaşa dolmuşam... Doğrudanmı bu vaxt ərzində heç nə baş verməyib?! Yenə də işə ara verib uzun müddət dincəlirəm, divarları dinşəyirəm. Rəqibim təzəlikdə fikrini dəyişib, geri dönüb, uzun səyahətdən qayıdıb, elə bilir, mənə kifayət qədər vaxt verib ki, onu qarşılamağa hazırlaşım. Ancaq mən bunun üçün əvvəlkindən də az iş görmüşəm, böyük yuva müdafiəsizdir, mən özüm də artıq balaca şəyird deyiləm, yaşa dolmuş memaram, nəsə eləmək istəsəm də, qalan gücüm sözümə baxmayacaq, ancaq nə qədər yaşlı olsam da, mənə elə gəlir, indikindən də çox qocalmaq istəyərdim. O qədər qocalardım ki, üstü mamırlı çimin altında düzəltdiyim yerimdən dura bilməzdim. Çünki indi burda uzanmağa dözə bilmirəm, sanki dincəlmək əvəzinə qayğılarım bir az da artıb, ona görə də durub yuvaya qaçıram. Buranı necə