qoyub getmişdim? Xışıltı səsi zəifləmişdi? Yox, əksinə, daha da qüvvətlənmişdi. On müxtəlif yerdə dayanıb dinşəyirəm, səhv etdiyimi başa düşürəm, xışıltı olduğu kimi qalıb, heç nə dəyişməyib. O biri tərəfdə də heç nə dəyişmir, sakitlikdir, vaxt da onun üçün işləyir, mənə isə burda hər an əzaba çevrilir. Uzun yolu keçib təzədən baş meydana qayıdıram. Mənə elə gəlir, ətrafdakı hər şey həyəcan içindədir, sanki hamısı mənə baxır, sonra da mənə mane olmamaq üçün baxışlarını çəkirlər, təzədən diqqətlə baxırlar, xilas olmaq üçün məndən nəsə qətiyyətli bir hərəkət gözləyirlər. Başımı bulayıram, yerimdən tərpənmirəm. Nəsə bir iş görmək üçün baş meydana da girmirəm. Onun yanından keçib bayaq kəşviyyat üçün qazmaq istədiyim yerə tərəf gedirəm, oranı bir də yoxlayıram. Yaxşı yer idi, bəlkə də buradan gazsaydım, hava çəkən yerlərə gedib çıxardım, işim yüngülləşərdi, bəlkə də çox qazası olmazdım, səsin mənbəyinə qədər getmək lazım gəlməzdi, hava çəkən yerləri dinşəmək bəs edərdi. Ancaq heç bir mülahizə məni təzədən qazmağa həvəsləndirə bilməzdi. Axı, qazmaqla nəyi dəqiqləşdirərdim? Yox, daha mənası yoxdur, heç nəyi dəqiqləşdirmək istəmirəm... Baş meydanda gurumuş qıpqırmızı ət parçalarından ən yaxşısını seçib sürünə-sürünə torpaq qalaqlarının arasına giriəm. Əgər yuvada doğrudan da sakitlik deyilən şey varsa, onu burda tapmaq olar. Əti yalayıram, ləzzətlə yeyirəm, növbə ilə gah uzaqlarda özünə yol açan heyvan, gah da ehtiyat üçün yığdığım yeməklər barədə fikirləşirəm. Nə qədər ki imkan var, onlardan ləzzət almaq olar! Sonuncu bəlkə də yeganə plandır ki, onu həyata keçirə bilərəm. Bununla belə, o heyvanın nə istədiyini də tapmağa çalışıram. Görəsən gəzməyə çıxıb, yoxsa özünə yuva tikir? Əgər gəzməyə çıxıbsa, onunla dil tapmaq mümkündür. Əgər doğrudan da gəlib bura çatsa, ehtiyat azuqəmdən bir az verərəm, çıxıb gedər. Əlbəttə, torpaq qalaqlarının arasında uzanıb istənilən qədər şirin xəyallara dalmaq olar, ancaq dəqiq bilərəm ki, heç bir razılaşmadan söhbət gedə bilməz,