, bir-birimizi görən kimi, bəli, yaxın olduğumuzu hiss edən kimi, ağlımız başımızdan çıxacaq, lap tox olsaq da, acgözlüklə caynaqlarımızı, dişlərimizi işə salacağıq. Həmişə olduğu kimi, burada da hər ikimiz haqlı olacağıq. Axı kim, lap gəzintiyə çıxmış olsa da, belə bir yuvaya rast gələndə bütün planlarını dəyişməzdi? Kim bilir, bəlkə həmin heyvan da özünə yuva tikir

və belə olan halda, razılaşmağı xəyalıma belə gətirə bilməzdim. Hətta lap qeyri-adi bir heyvan olsa da, yuvası kiminsə qonşuluğunu qəbul etsə də, mənim yuvam

buna razı olmazdı. Ən azı da ona görə ki, ordakı səs burda, burdakı da orda eşidilir. Ancaq deyəsən o heyvan çox uzaqdadır və bir az da o tərəfə çəkilsə, yəqin ki səs tamam kəsilər, hər şey də əvvəllərdə olduğu kimi qaydasına düşər, bu hadisə də acı, həm də faydalı bir təcrübəyə çevrilər, məni bəzi möhkəmləndirmə işlərinə həvəsləndirər. Mən sakit olanda, heç bir təhlükə hiss etməyəndə, çox yaxşı, lazımlı işlər görməyi bacarıram. Ola bilsin, o heyvan çox yaxşı iş qabiliyyətinə, gücə malik olmasına baxmayaraq, yuvasını mənimkinə tərəf genişləndirmək fikrindən əl çəkəcək, bunun əvəzinə o tərəfdə nəsə qazanacaq. Ancaq məlum məsələdir ki, bu, danışıqlar yolu ilə alınmaz, ya öz ağlına batmalıdır, ya da mən onu məcbur etməliyəm. Hər iki halda da, həmin heyvanın məndən xəbəri olması və haqqımda nəyi bilməsi əsas rol oynayacaq. Bu barədə fikirləşdikcə, həmin heyvanın ümumiyyətlə məndən xəbəri olması inandırıcı görünmür, ola bilsin, mən təsəvvürümə gətirməsəm də, haqqımda bəzi şeyləri bilir, ancaq səsimi eşitmiş olmaz. Nə qədər ki mənim ondan xəbərim yox idi, deməli, səsimi heç vaxt eşidə bilməzdi, çünki həmişə sakit olmuşam, yuvamda heç vaxt səsim çıxmayıb, Elə isə, bayaq kəşviyyat məqəsədilə ora-buranı qaznda, eşitmiş olardı. Ancaq mən elə qazıram ki, səsi yavaş çıxır. Bunu eşitmiş olsaydı, mütləq bilərdim, çünki, ən azı, tez-tez işinə ara verib, mən tərəfi dinşəyərdi... Ancaq heç nə