seçirəm.

Yuvanın tən ortasında, lap təhlükəli anlar üçün hesablanmış əsas meydan var. Özü də bu meydan təqib üçün deyil, pusquya görə tikilib. Yuvada görülən bütün işlər bəlkə də çox gərgin zehni əməyin məhsulu olduğu halda, bu qala meydanı bədənimin bütün əzalarının ağırdan da ağır olan zəhmətinin nəticəsi idi. Bir neçə dəfə bərk yorulduğum üçün ümidsizliyə qapıldım, onu yarımçıq qoymaq istədim, yerimdə eşələnə-eşələnə lənət yağdırdım, sürünə-sürünə bayıra çıxdım, ağzını da açıq qoydum. Ona görə belə edirdim ki, bir daha bura qayıtmaq istəmirdim, ancaq bir neçə saat və ya gün keçəndən sonra peşman olub geri dönürdüm, onu qoyub getdiyim kimi tapanda, az qalırdı, şəninə bir mahnı oxuyam və sidq-ürəkdən sevinə-sevinə təzədən işə başlayırdım. Baş meydandakı iş həm də lazımsız olduğuna görə (ona görə lazımsız deyirəm ki, heç bir xeyri yox idi) çətinləşirdi, çünki onun üçün nəzərdə tutlan yerdə torpaq yumşaqdı, qumsal idi, ona görə də gərək möhkəmləndiriləydi ki, gözəl bir tağ qoymaq mümkün olaydı. Ancaq belə işi ərsəyə gətirmək üçün bircə alətim vardı ki, o da alnım idi. Beləliklə, gecə-gündüz yüz dəfə, min dəfə qaça-qaça gəlib torpağı kəllələyirdim və alnım qanayanda sevinirdim, çünki bu, bərk torpağa çıxdığımı göstərirdi. Yəqin özünüz də razılaşarsınınz ki, elə bu zəhmətimə görə baş meydan mənə halal idi.

Bu baş meydana ehtiyat azüqəmi, yuvanın içində ovladıqlarımdan artıq qalanı, eləcə də bayırdan ələ keçirib evə gətirdiklərimi yığıram. Meydan o qədər böyükdür ki, yarım illik ehtiyatım onu doldurmaz. Buna görə də onları seyrək-seyrək düzürəm, aralarında o yan-bu yana gəzişirəm, onlarla oynayıram, çox olduqlarından, hərəsindən bir çür iy gəldiyindən ləzzət alıram və nəyim olduğunu, nəyim olmadığını dəqiq bilirəm. İstəyəndə, ilin fəsillərinə uyğun olaraq, yerlərini dəyişirəm, gələcəyə nə lazım olduğunu, nədən nə qədər ovlayacağımı planlaşdırıram. Elə vaxtlar olur ki, heç nəyə ehtiyac hiss eləmədiyim üçün, ümumiyyətlə yemək istəmədiyimdən, yanımda xışıltı