, bütün meydançalar, yollar açıq qalır, baş meydan ətlə, sür-sümüklə dolur, cürbəcür iylər çıxış yollarına qədər hər tərəfi bürüyür, hərəsi də mənə bir cür ləzzət eləyir, hamısını da bir-birindən lap uzaqdan seçirəm. Belə anlardan sonra adətən dinclik dövrü başlayır, yataq yerimi içərilərə tərəf gətirirəm və beləliklə də iy-qoxuya o qədər yaxınlaşıram ki, daha dözə bilmirəm, gecələrin birində baş meydana cumuram, eytiyatların arasından ən xoşuma gələnləri seçirəm, gözüm doyana qədər yeyirəm, sonra da yerimdən tərpənə bilmirəm. Bu anlar xoşbəxt anlar olsa da, təhlükəli idilər. Kim bu anlardan istifadə edə bilsəydi, özünə heç bir xətər yetirmədən lap asanca axırıma çıxardı. Belə vaxtlarda ikinci və ya üçüncü mydanın olmamsı özünü göstərir, çünki bu qədər yeməyin bir yerdə olması məni yolumdan azdırır. Müxtəlif üsullarla özümü onlardan qorumağa çalışıram və eytiyatların balaca meydançalara paylanması da elə həmin üsullardan biridir, ancaq təəssüf ki, o da başqaları kimi məni daha da acgözləşdirir, özümü saxlaya bilmirəm və bu acgözlük ağlıma güc gəlir, mənim müdafiə planlarımdan öz məqsədləri üçün istifadə etməyə başlayır.

Adətən belə anlardan sonra özümü toplayıb yuvamı yoxlayıram, lazımi təmir işlərini aparandan sonra, lap qısa müddətə olsa da, onu tərk edirəm. Uzaqlaşmaqla onu cəzalandırmağım sonra özümə də amansızlıq kimi görünür, ancaq hərdən aralanmağın vacibliyini də başa düşürəm. Hər dəfə çıxış qapısına yaxınlaşdıqca, özümdə nəsə bir xoş ovqat hiss edirəm. Ev şəraitində yaşayanda isə ona yaxınlaşmıram, hətta ora gedən yoldan, yolayrıclarından da istifadə etmirəm. Əslində, oralarda fırlanmağın özü də asan deyil, çünki çoxlu dolanbac yolları, giriş-çıxışları var. Yuva elə ordan başlayırdı və onda heç inanmazdım ki, onu nəzərdə tutduğum şəkildə tikib qurtara biləcəm. İşə elə o küncdən, özü də zarafatla başladım və elə orda da bu cür bir labirint yaratmaq bacarığımın ilk sevincini daddım, elə bildim, yaratdığım bütün tikililərin şahıdır, halbuki bu gün onu,