hətta nəzəri cəhətdən bəlkə qiymətli olsa da, yəqin ki yuvanın özünə layiq olmayan balaca bir quraması hesab edərdim. “Bax, bu mənim evimin qapısıdır!” – bu sözləri rişxəndlə gözəgörünməz düşmənlərimə dedim və onların artıq bu labirintdə necə boğulduqlarını görməyə başladım. Həqiqətdə isə divarları napnazik olan bir oyuncaqdır, ciddi hücum olsa, həyatı uğrunda əbəs yerə mübarizə aparan düşmənlərimdən biri ona toxunsa, tab gətirməz. Buna görə həmin hissəni təzədən tikim? Qəti qərara gəlməyə tərəddüd edirəm və yəqin ki, olduğu kimi də qalacaq. Bu işin necə ağır olacağını bir tərəfə qoyaq, axı, ona başlamağın özü son dərəcə təhlükəlidir. O vaxt yuvanı tikməyə başlayanda, nisbətən sakit bir şəraitdə işləyə bilirdim, risqin özü də elə böyük deyildi, ancaq bu gün bütün dünyanın diqqətini bura çəkmək deməkdir, ona görə də indi mümkün deyil. İlk əl işimə belə həssaslıqla yanaşmağım özümə də, müəyyən mənada, xoş gəlir. Digər tərəfdən də, hər hansı bir ciddi hücum olarsa, girişin hansı yamaq hissəsi məni xilas edə bilər? Giriş qapısı düşməni çaşdırar, azdırar, incidər və lazım gələrsə, bütün bunları indiki vəziyyətində də eləyə bilər. Ancaq məlum məsəldir ki, hər hansı bir ciddi hücumun qarşısını almaq üçün yuvanın bütün imkanlarından, bədənimin, ağlımın bütün gücündən istifadə etməliyəm. Belə olan halda, giriş qapısı olduğu kimi qala bilər. Onsuz da təbiət bu yuvaya çoxlu çatışmazlıqlar “bəxş edib”, qoy sonradan bilinsə də, çox aydın görünən bir çatışmazlıq da mənim əllərimin “məhsulu olsun”. Əlbəttə, bununla heç də demək istəmirəm ki, bu səhv hərdən və ya bəlkə də həmişə məni narahat etmir. Adətim üzrə buralarda gəzişərkən ən çox ona görə yuvanın bu hissəsindən gen qaçıram ki, oraya baxmaqdan xoşum gəlmir, çünki bu səhv ağlımı başımdan çıxarır. Bu səhv girişin yuxarısında olsaydı, mən də uzaqbaşı onu görməzdim. Yönüm çıxış qapısına tərəf düşəndə, oranı məndən hələ xeyli yolların, meydançaların ayırmasına baxmayaraq, özümü böyük bir təhlükə qarşısında hiss edirəm, sanki