i dərim nazilir, elə bil soyulur, yalnız quru cəmdəyim qalır və düşmənim də o dəqiqə ulaya-ulaya mənə “xoş gəldin” – deyir. Əlbəttə, belə hissləri çıxış qapısının özü yaradır, çünki adamı bütün təhlükələrdən qoruyan doğma ocaq burda sona çatır, ancaq məni ən çox narahat edən buranın həm də giriş qapısı olmasıdır. Hərdən yuxumda görürəm ki, onu söküb yenidən tikmişəm, tamamilə dəyişmişəm, hamısını da bircə gecənin içində eləmişəm, heç kəs də görməyib, alınmaz qalaya çevrilib. Bütün bunların baş verdiyi yuxu bütün yuxuların ən şirini olur və ayılanda görürəm ki, bığlarımdan sevinc dolu göz yaşları süzülür.

Bayıra çıxarkən bu labirintin əzablarını özüm də bütün bədənimdə hiss edirəm və həm əsbiləşir, həm də riqqətə gəlirəm ki, əlimlə tikdiyim evimdə özüm də bir anlığa çaşıram, bu “sənət əsəri” sanki bununla öz mövcudluğuna bir daha haqq qazandırmaq istəyir, halbuki mən qərarımı çoxdan vermişəm. Sonra mamır örtüyün altına çatıram. Hərdən uzun müddət yuvadan çıxmıram və mamıra imkan yardıram ki, meşədəki otlara qarışsın. İndi də başımı ona toxundurmaq bəs eləyir, həmin dəqiqə bayırda oluram. Ancaq başımı ona azacıq toxundurmağa xeyli tərəddüd edirəm və əgər təzədən o labirintə düşəsi olmasaydım, bəlkə də bu gün fikrimdən daşınardım, geri qayıdardım. Necə? Axı sənin yuvan təhlükəsizdir, özünə qapılıb qalıb. Qulağı dinc, isti yer, yemək də bol, əsil ağasan, özün də çoxlu yolların, meydançaların yeganə ağasısan və çox güman ki, bunları qurban verməzsən, ancaq hər halda, nədənsə keçməlisən. Düzdür, onu nə vaxtsa geri qaytaracağına ümid edirsən və bunu bilə-bilə də böyük, özü də çox böyük bir oyuna gedirsən? Məgər bunun üçün elə bir ağılabatan əsasın var? Yox, belə şeyin heç bir ağılabatan əsası ola bilməz! Beləliklə də qapı əvəzi olan çimi eytiyatla qaldırıram və artıq bayırdayam. Sonra onu ehmalca yerinə qoyuram və bu satqın yerdən bacardıqca tez uzaqlaşıram.

Ancaq, əslində, özümü azadlıqda hiss eləmirəm, halbuki indi o dar yollarda sürünmürəm, əksinə, açıq meşədə