əvvəlki həvəsi ölüb getmişdi. Birdən K. da pərt oldu. Çaşqın baxışlar tuşlaşdı. Araya dəhşətli bir anlaşılmazlıq girmişdi. Heç biri də ondan yaxa qurtara bilmirdi. Bu vaxt orkestrin başlaması da hec yerinə düşmədi və rəssam əlini göyə qaldıran kimi səsini kəsdi. Bir az keçməmiş yenə başladı. Bu dəfə lap alçaqdan, ara verə-verə çalırdı. Sanki alətləri kökləyirdilər. K.-nın rəssama yaman yazığı gəldi və ona görə də ağlamağa başladı, əlləri ilə üzünü örtərək yanıqlı-yanıqlı hıcqırdı. Rəssam, K. sakitləşənə kimi gözlədi, başqa çıxış yolunun olmadığını görüb, yenidən yazmağa başladı. Onun cızdığı ilk xətt K.-nı sakitləşdirdi. Ancaq hiss olunurdu ki, rəssam çox könülsüz yazır. Hərf əvvəlki kimi gözəl deyildi, bu bir yana, hec qızıl da deyildi, güclə oxunurdu, ancaq yaman iri idi. Bu, “Y” hərfi idi, demək olar ki, yazılıb qurtarmışdı. Rəssam birdən hirslənərək bir ayağı ilə qəbrin üstünə çıxdı. Torpaq yarıldı. Axır ki K. onu başa düşdü. Ancaq üzr istəmək gec idi. Rəssam bütün barmaqları ilə torpağı eşirdi və torpaq da buna bənd imiş kimi ovulub gedirdi. Elə bil hər şey əvvəlcədən hazırlanmışdı. Sanki üzdən bircə lay torpaq qoymuşdular. Bu layın altında dərin, maili bir quyu var idi. Elə bil xəfif bir meh K.-nı itələyib bu quyuya saldı. K.aşağıda - onu udmuş ucsuz-bucaqsız dərinlikdə başını qaldıranda, yuxarıda – daşın üstündə iri, bər-bəzəkli hərflərlə onun adı həkk olunurdu...

Bu yuxudan məst olmuş K.