Yozef K.yuxu görürdü:

Gözəl bir yay günü idi və K.gəzmək istiyirdi.Ancaq hec ikicə addım atmamış gördü ki, qəbristanlıqdadır. Burda yollar yaman çınqıllı idi. O, aşıb – daşan çayı keçən adamlar kimi səndirləyə - səndirləyə bu cığırların biri ilə irəlilədi. Gözü lap uzaqdan təzəcə qazılmış bir qəbri almışdı. İstəyirdi oraya getsin. Bu qəbir, elə bil onu özünə tərəf çəkirdi. K.–ya elə gəlirdi ki, ayaqlarından daş asılıb, yeyin yeriyə bilmir. Yan – yörədə dalğalanan bayraqlar hərdən qəbri K.-nın gözlərindən oğurlayırdı. Bu bayraqları tutanlar görünmürdü, ancaq adama elə gəlirdi ki, orda böyük izdiham var.

Baxışları yenə uzaqlarda idi. Birdən yolun qırağında bayaqkına oxşayan ayrı bir qəbir gördü. Az qalmışdı, onun yanından keçib getsin. K. kənardakı otluğa tullandı.Ayağının altında nəsə xışıldadı, o səndirlədi, qəbrin lap yanında dizi üstə çökdü. Burada iki kişi də var idi və əllərində başdaşı tutmuşdular. K.-nı görər-görməz onlar daşı torpağa sancdılar. Daş elə durdu ki, deyərdin, lap çoxdan burda imiş. Həmin anda kolluqdan üçüncü bir kişi çıxdı. K. o saat bildi ki, bu rəssamdır. Əynində təkcə bir şalvar və yaxası açıq köynək var idi. Başına məxmər kepka qoymuşdu. Əlində adicə qələm var idi, elə gələ-gələ də bu qələmlə havada nəsə yazırdı.....

Sonra da həmin qələmlə daşı yazmağa başladı. Daş çox uzun idi, əyilmək lazım deyildi. Ancaq o, qəbrin üstündəki təpəciyi ayaqlamamaq üçün əyilməli oldu. Beləliklə, rəssam barmaqlarının ucuna qalxıb sol əli ilə daşdan yapışdı. Əldən iti adama oxşayırdı, bu adicə qələmlə daşa qızıl hərflər həkk eləyirdi: “Burada....” hər hərf yaraşıqlı, oxunaqlı, dərin və bir də xalıs qızıldan idi. O, birinci sözü yazandan sonra çevrilib K.-ya baxdı. Gözləri ilə hərfləri yeyən K. kişiyə fikir vermirdi, elə hey daşa baxırdı. Kişi yenə yazmağa girişdi, ancaq nədənsə yaza bilmədi, sanki nəsə mane olurdu. Qələmi aşağı salıb K.-ya tərəf döndü. Nəhayət, K. da rəssama baxdı və gördü ki, o yaman pərt olub, ancaq açıb-ağarda bilmir. Onun