. Dərman yazaram. Günortadan sonra yenə gələcəyəm. Sağ olun, – deyə Veberin otağına getdi.
– Veber, araq hardadır?
– Çətin oldu? Buradadır... Ejeni, bir qədəh verin.
Ejeni, könülsüz də olsa, qədəh gətirdi.
– Bu ki lap üskükdür! – Veber acıqlandı. – Əməllisini gətirin. Ya da dayanın, elə bil, əlinizi dişləyəcək. Özüm gedərəm.
– Bilmirəm, cənab doktor Veber, – Ejeni tikanlı-tikanlı dilləndi, – həmişə müsyö Raviki görəndə, siz...
– Yaxşı, qurtarın! – Veber onun sözünü kəsərək, konyak süzdü. –Götürün, Ravik. Hə, nə dedi?
– Heç nə soruşmur. Nə deyirsən də, inanır.
– Gördünüz?! – Veber sevinc hissi ilə dilləndi. – Mən o vaxt dedim axı!
– Kömək eləyə bilmədiyiniz xəstə heç sizə təşəkkür edib, Veber?
– O qədər...
– Nə desəniz, inanıb?
– Əlbəttə...
– Bəs siz onda özünüzü necə hiss etmisiniz?
– Yüngülləşmişəm. – Veber təəccübləndi. – Əməlli-başlı yüngülləşmişəm.
– Mənimsə ürəyim bulanır. Elə bil, fırıldaq iş tutmuşam.
Veber gülüb, şüşəni yerinə qoydu.
– Ürəyim bulanır...– Ravik təkrar elədi.
– Birinci dəfədir sizdə belə insani hiss görürəm. – Ejeni dilləndi. – Ancaq demək tərziniz yenə həminki kimidir.
– Ejeni, siz hərdən ixtiraçı deyil, tibb bacısı olduğunuzu unudursunuz...–deyib Veber Ravikə tərəf döndü: – Demək, hər şey qaydasındadır?!
– Hələlik elədir.
– Belə yaxşıdır. Bu gün səhər-səhər tibb bacısına deyirmiş ki, xəstəxanadan çıxan kimi İtaliyaya gedəcək. Bizim də canımız qurtarar. – Veber əllərini ovuşdurdu.
– Qoy oradakı həkimlər dərdinə qalsın. İstəmirəm, burada ölən olsun. Adamın ad-sanına ləkə gəlir.
Ravik Lüsyeni qanına bələyən mamaçanın zəngini basdı. Xeyli keçəndən sonra qapını qarayanız bir kişi açdı. Raviki görəndə qapını buraxmadı.
– Nə istəyirsiniz? – deyə xırıltılı səslə soruşdu.
– Madam Buşe lazımdır.
– İşi var.
– Eybi yoxdur, nə qədər olsa, gözləyərəm.
Kişi qapını bağlamaq istədi.
– Burada gözləmək olmazsa, on beş dəqiqədən sonra gələrəm. Ancaq onda tək olmayacaqam. Elə adamla gələçəyəm ki, mütləq çıxası olacaq.
Kişi