diqqətlə ona baxdı:
– Bu nə deməkdir? Sizə nə lazımdır?
– İndicə dedim ki, mənə madam Buşe lazımdır.
Kişi nəyisə götür-qoy elədi, sonra:
– Gözləyin, – deyib, qapını örtdü.
Ravik qəhvəyi rəngli sınıq-salxaq qapıya, ondan asılmış tənəkə poçt qutusuna və üstündə madamın adı yazılmış minalı lövhəyə baxdı. Bu qapıdan nə qədər dərd-ələm, qorxu keçmişdi. Səbəbi də cavan-cavan qızları həkim əvəzinə bu cür küpəgirənlərə ürcah eləyən bir para mənasız qanunlar idi. Əslində, bu qanunlar bircə uşağa da həyat bəxş eləməmişdi. Onu istəməyən onsuz da bir yol tapırdı, istər qanuni olsun, istərsə də qeyri-qanuni... Fərqi bircə onda idi ki, hər il minlərlə qadın şikəst olurdu... Qapı təzədən açıldı.
– Polisdənsiniz? – bayaqkı üzütüklü kişi soruşdu.
– Polisdən gəlmiş olsaydım, qapıda qalmazdım.
– İçəri keçin.
Kişi Raviki qaranlıq dəhlizdən keçirib, mebellə dolu bir otağa gətirdi. İçəridə, üstünə uzun xovlu məxmər çəkilmiş divan, qızılı haşiyəli stullar, süni Həbəşistan xalçası, qoz ağacından düzəldilmiş dekorativ şkaflar var idi və divarlardan Nuh əyyamından qalma döymə şəkillər asılmışdı. Pəncərənin qarşısında, metal dayanacağın üstündəki qəfəsdə bülbül oturmuşdu. Boş yerlərin hamısına çini qablar, fiqurlar düzülmüşdü.
Madam Buşe gəldi. Həddən ziyadə kök idi və yerlə sürünən çirkli kimono geymişdi. Lap divə oxşayırdı. Oyur-oyur oynayan gözlərini çıxmaq şərtilə, üzü hamar, yaraşıqlı idi.
– Nə buyurursunuz, müsyö? – deyə o, işgüzar görkəm aldı.
Ravik ayağa durdu.
– Lüsyen Martineyə görə gəlmişəm. Onun uşağını xaric eləmisiniz.
– Ağlınıza gələni danışmayın! – Buşe heç halını da pozmadı. – Elə adam tanımıram. Bir də ki mən uşaq xariç eləmirəm. Ya səhv salmısınız, ya da aldadıblar.
Özünü elə göstərdi ki, guya söhbət qurtardı və getmək istəyir. Ancaq getmədi. Ravik də yerindən tərpənmədi. Nəsə gözləyirdi. Qadın geri döndü:
– Başqa sözünüz yoxdur ki?
– Pis eləmisiniz. Qızı qan aparmışdı, az qalmışdı, ölsün. Təşrih eləmək lazım gəldi. Mən elədim.
– Yalandır! – Buşe