u gözləyirsiniz.
– Mənim həyatda hələ arzularım var, belə tez ölmək istəmirəm.
– Çox gözəl, Ejeni, bu da bir təsəllidir.
– Ancaq elələri var ki, heç nəyi yoxdur. İstəmirlər də olsun…
– Bu, sizə aiddir, Ravik, – Veber güldü. – Yaxşısı budur, tez aradan çıxaq. Səhərlər Ejeni çox acıqlı olur. Onsuz da burada bizlik iş qalmadı.
Ravik dönüb həyatda arzuları olan tibb bacısına nəzər saldı. Qız da çəkinmədən onun gözlərinin içinə baxdı. Gözlərindəki nikelli eynək Ejenin ifadəsiz üzünə nəsə bir sərtlik verirdi. O da Ravik kimi bir adam idi, ancaq nədənsə ona yovuşa bilmirdi.
Ravik:
– Bağışlayın, – dedi, – siz haqlısınız.
Dümağ stolun üstünə uzadılan şey bir az da bundan qabaq özündə ümid işartısı, dözüm yaşadan titrək bir həyat parçası idi. İndi isə cansız meyit olmuşdu və ömründə heç vaxt səhv addım atmadığı ilə öyünən Ejeni adlı avtomat insan onun üstünə ağ mələfə çəkib apardı. «Belələri həmişə hər şeyə dözürlər, – Ravik ürəyindən keçirdi. – Günəşin bu daşürəklilərdən xoşu gəlmir, ona görə də onları unudur və axır nəticədə, belələri çox yaşayır».
Veber dilləndi.
– Hələlik, Ejeni, bu gün doyunca yatın.
– Hələləik, doktor Veber. Təşəkkür edirəm, cənab doktor.
– Hələlik. – Bunu da Ravik dedi. – Bayaqkı söyüşə görə də bağışlayın.
– Sabaha qədər. – Ejeni çox soyuq tərzdə cavab verdi. Veber üz-gözünü turşutdu:
– Yaman tündməcaz qızdır.
Bayırda tutqun bir səhər açılırdı. Küçədən zibildaşıyan maşınların tırıltısı eşidilirdi. Veber yaxalığını qaldırdı:
– Çox pis havadır. Sizi aparım, Ravik?
– Xeyr, təşəkkür edirəm. Piyada gedəcəyəm.
– Belə havada? Apara bilərəm. Heç bir tin də deyil.
Ravik başını yırğaladı:
– Təşəkkür edirəm, Veber.
Veber onu sınayıcı nəzərlərlə süzdü:
– Qəribədir, – dedi, – bıçağınızın altından kimsə sağ çıxmayanda hələ də həyəcanlanırsız. On beş ildir adam yarırsınız, belə şeyləri çox görmüsünüz.
– Bəli, çox görmüşəm. Amma yenə həyəcanlanıram.
Kök, boy-buxunlu Veber onunla üzbəüz dayanmışdı. Kopuş yanaqları Normandiya alması kimi