tabuta oxşadı.
– Yox! – Joan tez gülləri yığışdırıb yerə atdı. – Elə danışma! Heç vaxt!
Ravik ona baxdı. Necə tanış olduqlarını tamam unutmuşdu.
– Unut getsin, elə-belə dedim.
– Bir də belə danışma! Heç elə zarafat da eləmə! Söz ver! – onun dodaqları titrəyirdi.
– Joan... Doğrudan, o, səni belə qorxudur?
– Hə... Qorxudan da betərdir... Bilmirəm, nədir?!
Ravik durdu.
– Bir də elə zarafat eləmərəm, – dedi, – razı qaldın?
Joan, Ravikin çiyninə söykədiyi başını tərpətdi.
– Bilmirəm nədir... Heç dözə bilmirəm. Elə bil, qaranlıqdan bir əl uzanıb məni özünə tərəf çəkir. Qorxudur... Dəhşətli bir qorxudur, hardasa dayanıb məni gözləyir..– Ravikə sığındı.–Qoyma gəlsin!
Ravik onu bağrına basdı.
– Qorxma, qoymaram.
Joan yenə başını tərpətdi.
– Sənin əlindədir...
– Hə... – Keti xatırlayan Ravikin səsində qüssə, kinayə var idi. – Bəs necə! Hər şey mənim əlimdədir...
Joan onun qolları arasında qımıldandı:
– Dünən gəlmişdim...
Ravik heç təəccüblənmədi:
– Gəlmişdin?
– Hə...
Ravik susdu. Hər şey birdən oldu. Özünü lap uşaq kimi aparmışdı. O «gözləyim, ya yox?!» məsələsi nəyə lazım idi? Elə bil, kiminləsə gic-gici bir oyun oynayırsan, o isə bunu istəmir.
– Evdə yox idin...
– Hə...
– Bilirəm, hara getdiyini soruşmaq lazım deyil.
– Hə...
Joan onun qolları arasından çıxdı.
– Yuyunmaq istəyirəm. – Onun səsi tamam dəyişdi.–Buz kimiyəm, olar? Bütün mehmanxananı oyatmaram ki?
Ravik gülümsədi:
– Bir iş tutmaq istəyəndə, qabaqcadan onun nəticəsini soruşma, yoxsa eləməyəcəksən.
Joan onun üzünə baxdı:
– Belə xırda işlərdə soruşmaq lazımdır. Böyük işlərdə sən deyəndir.
– O da düzdür.
Joan vanna otağına keçib suyu açdı. Ravik pəncərənin qabağında oturub, bir qutu siqaret çıxardı. Evlərin damı qırmızımtıl işığa boyanmışdı, qar da yağırdı. Küçədən bir taksi keçdi. Döşəməyə səpələnmiş payızgülləri işıldayırdı. Divanın üstündə bir qəzet var idi, axşam almışdı: Çexoslovakiya sərhədlərində toqquşma... Çində döyüş... Ultimatum... haradasa çevriliş olub... Qəzeti