i götürüb güllərin arasına soxdu.
Joan qayıtdı. Üz-gözündən buğ qalxırdı və döşəmənin üstündə, güllərin arasındaca onunla yanaşı oturdu.
– Dünən gecə hara getmişdin?
Ravik ona siqaret uzatdı.
– Doğrudan bilmək istəyirsən?
– Hə...
Tərəddüd etdi, sonra:
– Buradaydım, – dedi, – səni gözləyirdim. Elə bildim, gəlməyəcəksən, çıxıb getdim.
Joan dinmədi, siqareti qaranlıqda közərib söndü.
– Vəssalam, – Ravik əlavə etdi.
– İçməyə getmişdin?
– Hə...
Joan diqqətlə onun üzünə baxdı:
– Ravik, doğrudan elə buna görə getmişdin?
– Hə...
Joan əlini onun dizinə qoydu. Ravik xalatın üstündən onun əlinin hərarətini hiss elədi. Bir Joanın hərarəti idi, bir də xalatın çoxdan tanış olan doğma istisi və birdən Ravikə elə gəldi ki, onların ikisi də çoxdan birləşib, Joan da nə vaxtsa keçmişlərdə onun həyatında olub, indi təzədən qayıdıb...
– Ravik, axı mən hər axşam gəlirdim. Gərək, biləydin ki, dünən də gələcəyəm. Bəlkə, məni görmək istəməmisən, ona görə çıxıb getmisən?
– Yox...
– Əgər məndən xoşun gəlmirsə, açıq de!
– Elə şey olsa, deyərdim.
– Demək, elə deyil?
– Yox, doğrudan, elə deyil.
– Onda mən xoşbəxtəm.
Ravik onun üzünə baxdı:
– Nə dedin?
– Mən xoşbəxtəm, – Joan təkrar elədi.
Ravik bir anlığa susdu.
– Nə dediyini bilirsən?
– Hə...– Bayırdan süzülən tutqun işıq qadının gözlərində parıldadı.
– Belə şeyləri, harada gəldi deməzlər, Joan.
– Mən harada gəldi, demirəm.
– Bilirsən, o xoşbəxtlik haradan başlayıb, harada qurtarır?
Ravik ayağı ilə payızgüllərini qurdaladı. «Ah, xoşbəxtlik! – ürəyindən keçirdi. – Gəncliyin əbədi baharı! Həyatın qızıl hərflərlə yazılan səhifəsi! Ah, xoşbəxtlik! İlahi, görəsən, o xoşbəxtlik indi haradadır?».
– Səninlə başlayıb, səninlə də qurtarır, – Joan dilləndi. – Bunu bilməyə nə var!
Ravik heç nə demədi. Fikirləşdi ki, görəsən, nə deyir...
– Hələ bir azdan deyəcəksən ki, məni də sevirsən, – xeyli sonra dilləndi.
– Hə, sevirəm...
Ravik yerində qurcalandı.
– Məni hələ yaxşı tanımırsan axı...
– Bunun ona nə dəxli?
–