Çoxdur. Sevmək, kiminləsə ömrü başa vurmaq deməkdir.
– Elə şeylərdən başım çıxmaz. Bircə onu bilirəm ki, kimdirsə, onsuz yaşamaq olmaz.
– Kalvados haradadır?
– Stolun üstündə. Sən durma, özüm gətirirəm.
Şüşə ilə bir qədəh gətirib yerə, güllərin arasına qoydu.
– Bilirəm... məni sevmirsən, – dedi.
– Demək, məndən çox bilirsən. – Joan sərt nəzərlərlə ona baxdı.
– Sevəcəksən!
– Yaxşı, gəl elə bunun sağlığına içək.
– Dayan! – Joan qədəhi doldurub başına çəkdi. Sonra ağzınacan süzüb Ravikə uzatdı. Ravik onu alıb bir az ləngidi. Fikirləşdi ki, bunların heç biri həqiqət deyil, əriməkdə olan gecənin şirin yuxusudur. Qaranlıqdan gələn sözlər necə düz ola bilər? Həqiqət üçün parlaq işıq lazımdır.
– Sən bunları belə dəqiq haradan bilirsən?
– Səni sevdiyimdən...
«Bu sözü lap oyuncağa döndərib,–ürəyindən keçirdi–heç dərinə getmir, elə deyir ki, sanki, əlində boş bir nimçə tutub, içindəkinin töküləcəyindən qorxmur. Nimçəni, ağlına gələn şeylərlə doldurur, adını da məhəbbət qoyur. Nə qalıb onun içinə doldurmasın? Tənhalıq qorxusu, başqa bir «mən»in həyəcanları, aşıb-daşan mənlik hissi, xəyal fantaziyasının tutqun güzgüsü... Ancaq bunları dəqiq bilən varmı? İndicə dediyim «kiminləsə ömrü başa vurmaq» sözləri dünyanın ən səfeh sözləri deyilmi? Çox dərinə getməməkdə, bəlkə, Joan düz eləyir? Mən niyə qışın bu uzun geçəsində, ikinci müharibənin qapını kəsdirdiyini bilə-bilə burada oturub boşboğaz məktəb müəllimləri kimi söz güləşdirirəm? Niyə gözümü yumub özümü bu həyat girdabına atmaq əvəzinə, müqavimət göstərirəm?!»
– Sən niyə belə müqavimət göstərirsən? – deyə Joan birdən soruşdu.
– Nə?
– Niyə belə müqavimət göstərirsən? – Joan təkrar elədi.
– Müqavimət göstərmirəm... Nəyə müqavimət göstərməliyəm ki?
– Bilmirəm. Elə bil, ürəyində nəyisə gizlətmisən, heç kimi, heç nəyi ora buraxmırsan.
– Yaxın gəl... İçməyə bir şey ver...
– Mən xoşbəxtəm... İstəyirəm sən də xoşbəxt olasan. Çox xoşbəxtəm. Yatanda da qəlbimdə sənsən, duranda da. Özgə heç nə bilmirəm. İkimiz haqda