qədəhdə qalanı başına çəkdi. – Lənətə gəlsin,. adamı qara basır. Dur, gedək, bir yer tapıb şam eləyək.
– Sən get, çörəyini ye, Boris. Bir azdan gələcəyəm.
–Yenə burada qalmaq istəyirsən?
– Bir-ikicə dəqiqə... Sonra mehmanxanaya gedəcəyəm, işim var.
Morozov onun üzünə baxdı. Mehmanxanaya nə üçün getdiyini bilirdi. Onu da bilirdi ki, saxlaya bilməyəcək, Ravik gedəcək. Qoy getsin, öz işidir...
– Yaxşı, – dedi, – mən «Meri-Meri» dəyəm, sonra da «Bublik»ə gedəcəyəm. Ya zəng elə, ya da gəl. – Onun qalın qaşları çatıldı. – Boş yerə risq eləmə. Belə yerdə qəhrəmanlıq göstərmək düşüklük, səfehlikdir. Elə yerdə vur ki, aradan çıxa biləsən. Bu, sənin üçün nə uşaq oyunudur, nə də macəra filmi.
– Bilirəm, Boris, narahat olma...

Ravikin «İnternasional» mehmanxanasına girməsi ilə çıxması bir oldu. Yolu «Milan»ın yanından keçirdi. Saata baxdı. Doqquzun yarısı idi, Joan hələ evdə olardı.
Joan özü qabağına çıxdı.
– Ravik?! – O, çox təəccübləndi. – Mənim yanıma gəlmisən?
– Hə...
– Sən ki bura gələn deyildin?! Məni bura köçürən gündən gəlməmisən...
Ravik dalğın halda gülümsədi:
– Elədir, Joan. Biz səninlə qəribə həyat sürürük.
– Hə, lap göstəbək, ya da yarasa kimiyik. Ya da bayquş... Qaranlıq qarışanda üzə çıxırıq.
O, iri səssiz addımlarla otaqda gəzişirdi. Əynində tünd - göy rəngli xalat vardı, kişi xalatına oxşayırdı, kəmərini də çox sıxmışdı. Həmişə «Şəhrizad»a geydiyi bayırlıq paltarı çarpayının üstünə atılmışdı. Çox gözəl, həm də əlçatmaz bir uzaqlıqda idi...
– Getmək vaxtın deyil, Joan?
– Hələ yox, yarım saat var. Bu yarım saat ən çox sevdiyim vaxtdır. Bir azdan yenə gedəcəyəm... Gör bir nəyim var! Qəhvə, dünyanın özü boyda vaxt.. Bu gün hətta sən də gəlib çıxmısan! Hələ kalvadosum da var.
Şüşəni gətirdi. Ravik onu alıb, açmadan stolun üstünə qoydu. Sonra ehtiyatla onun əllərindən tutdu:
– Joan! – dedi.
Joanın gözlərindəki qığılcım söndü, ona sığındı:
– Tez ol de, nə olub?
– Necə məgər? Nə olmalıdır ki?
– Nəsə olub. Sən belə gəlmisənsə, demək, nəsə