r görüb-götürəndən sonra çox dözümlü olaydınız.
Ravik istehza ilə ona baxdı:
– Dözüm heç vaxt olmur. Təkcə hər şeyə öyrəşmək mümkündür…
– Mən də elə onu nəzərdə tuturdum.
– Ancaq bəzilərinə heç öyrəşmək də olmur. Niyəsini demək çətindir. Tutaq ki, qəhvədən oldu. Bəlkə də, elə, doğrudan, qəhvədən oldu. Biz də onu həyəcanla qarışdırırıq.
– Yaxşı qəhvə idi. Elə deyil?
– Çox yaxşı idi.
– Qəhvə dəmləməyin ustasıyam. Birdən hiss elədim ki, qəhvə istəyirsiniz, ona görə də özüm hazırladım. Hər halda, Ejeninin düzəltdiyi qapqara horradan yaxşı idi. Düz deyirəm?
– Heç müqayisəyə gəlməz. Qəhvə dəmləməkdə mahirsiniz.
Veber maşina oturub, onu işə saldı, başını pəncərədən çıxarıb dedi:
– Bəlkə, doğrudan, sizi aparım? Axı çox yorulmusunuz.
«Porsuq kimidir, – Ravik ürəyindən keçirdi. – Şişmiş porsuğa oxşayır. Bəs bu nə deməkdir? Haradan ağlıma gəldi? Niyə belə əks fikirlər gəlir ağlıma?»
– Yorğun deyiləm, – dedi, – qəhvə məni ayıldıb. Yuxunuz şirin olsun, Veber.
Veber güldü. Qara bığlarının altından dişləri ağardı:
– Yatmaq nədir?! Gedib bağda işləyəcəm, zanbaq, nərgizgülü basdıracağam.
«Hə, zanbaq, nərgizgülü… – Ravik ürəiyndən keçirdi. – Aralarına çınqıl tökülmüş, dırmıqlanmış ləklərdə… Zanbaq, nərgizgülü – baharın narıncı, qızılı müjdəçiləri…»
– Hələlik, Veber, – dedi, – yəqin, o biri işləri özünüz görəcəksiniz.
– Əlbəttə! Axşam zəng vuraram. Təəssüf ki, qonorar az olacaq. Heç deməyə dəyməz… Qız kasıb imiş və deyəsən, qohumu yoxdur. Hələ baxarıq…
Ravik əlini yellətdi.
– Ejeniyə yüz frank verib, – Veber sözünə davam etdi, – deyəsən. Olanı bu imiş. Ondan iyirmi beşi sizindir.
– Yaxşı, yaxşı… – Ravikin səbri tükəndi. – Hələlik, Veber.
– Hələlik. Sabah səkkizə qədər…
Ravik asta-asta Lauriston küçəsi ilə gedirdi. Yay olsaydı, Bulon meşəsindəki skamyalardan birində oturar, səhər günəşində qızına-qızına heç nə fikirləşmədən, həyəcanı sovuşub keçənə, kimi çaya, yaşıl meşəyə tamaşa edər, sonra da mehmanxanaya gedib yatardı.
Buasor küçəsinin tinindəki bistroya