Bunları bilə-bilə də indi üçüncü dərəcəli bir mehmanxananın qabağında dayanmışdı və həmin duyğular da, sanki, sfaltdan buğ kimi qalxırdı, elə bil, dünyanın o başından, mavi Kokos adalarından yayılan tropik baharın ilıq nəfəsi idi, okeanlardan, mavi rəngli cəngəlliklərdən, vulkanlardan, qaranlıqlardan süzülə-süzülə keçib gəlir, Parisə axır, qisasla, keçmişlərlə dolu bir gecədə miskin Ponsel küçəsinə müşk, küsdümağacı ətri çiləyir. Heç nə deyə bilmirsən, heç nə eləyə bilmirsən, bir də görürsən ki, asta-asta uyuyursan...

«Şəhrizad» adamla dolu idi. Joan bir neçə adamla oturmuşdu və qapının ağzında dayanmış Raviki o dəqiqə gördü. Tüstü dolu zalı musiqi sədaları başına götürmüşdü. Joan yanındakılara nəsə deyib, cəld ona yanaşdı.
– Ravik...
– Burada işin çoxdur?
– Nəyə görə soruşursan?
– Səni aparmağa gəlmişəm.
– Bəs deyirdin ki...
– Keçib getdi. İşin çoxdur?
– Yox. Bircə onlara demək lazımdır ki, gedirəm..
– Tez elə, taksidə gözləyirəm.
– Oldu... – Ancaq Joan yerindən tərpənmədi. – Ravik.... – Ravik ona baxdı.
– Mənə görə qayıtmısan, Ravik?
Ravik bircə anlığa tərəddüd etdi, sonra yavaşdan:
– Hə, – dedi. Joan elə yaxın dayanmışdı ki, onun nəfəsini üzündə hiss eləyirdi. – Hə, Joan... Sənə görə... Təkcə sənə görə!
Joan o dəqiqə fikrini dəyişdi:
– Gəl gedək, – dedi, – cəhənnəm olsun hamısı...
Taksi Lije küçəsi ilə gedirdi.
– Nə olmuşdu, Ravik?
– Heç nə.
– Yaman qorxdum.
– Unut getsin, heç nə yox idi.
Joan onun üzünə baxdı:
– Elə bilirdim, daha qayıtmayacaqsan.
Ravik ona tərəf əyildi, hiss etdi ki, Joan titrəyir.
– Joan, – dedi, – ağlına heç nə gətirmə, heç nə də soruşma. Küçələrdəki fənər işıqlarını, al-əlvan lövhələri görürsənmi? Biz ölümə doğru gedən bir zəmanədə yaşayırıq, bu şəhərdə isə həyat qaynayır. Hər şey əlimizdən çıxıb, olan-qalan bircə ürəyimizdir. Aydoğana getmişdim, qayıtmışam. İndi isə sən yanımdasan. Demək, həyat sənsən! Özgə heç nə soruşma. Sənin saçların min bir sualdan da müəmmalıdır. Gecə bizi yenə öz qoynuna alıb, bu saatlar