ə deyilmi?
Ravik budağı ehtiyatla təzədən büllur güldana qoydu:
– Xeyr, bunu deyə bilməzdim.
Dezi razılıqla başını yırğalayıb, çantasını, ənliyini və əlcəklərini götürdü:
– Getmək lazımdır, – dedi, – Luiza saat beşdə kokteylə dəvət eləyib. Naziri də gələcək. Orada yaman qeybətlər olur!
O ayağa durdu.
– Bunlar bir yana, Feri ilə Marta yenə ayrılıblar. Bütün daş-qaşını da özünə qaytarıb. Üçüncü dəfədir... Nəsə belə şeylərdən yaman xoşu gəlir. Yazıq lap qoyun kimidir, elə bilir, onun özündən xoşları gəlir. Hamısını qaytaracaq, hələ, bəlkə, üstündə bir şey də verdi. Həmişə elə eləyib. Onun xəbəri yoxdur, Marta Ostertaqın yanına gedib, istədiyini də seçib. Daş-qaşı həmişə oradan alır. Yaqut qaşlı sancaqdır, iri, dördkünc daşları var, xalis göyərçin qanıdır. Marta çox ağıllı qadındır...– O, Keti öpdü. – Hələlik, quzum, heç olmasa indi dünyadan bir az xəbərin oldu. Burada çox qalacaqsan? – deyib Ravikə baxdı. Ravik hiss elədi ki, Ketin də gözləri ona dikilib.
– Təəssüf ki, bir az da qalmalı olacaq, – dedi.
Ravik Dezinin paltosunu tutdu. Yaxalıqsız, özü də samur dərisindən idi. «Əsl Joanın malıdır», – deyə ürəyindən keçirdi. Dezi dedi:
– Ket ilə siz də çay içməyə gəlin. Çərşənbə günləri adam lap az olur, arxayınca oturub laqqırtı vurarıq. Mən özüm də cərrahiyyə ilə çox maraqlanıram.
– Məmnuniyyətlə!
Ravik qapını onun arxasınca örtüb, geri qayıtdı.
– Əntiqə zümrüdlər idi.
Ket güldü:
– Bir vaxt mən də onları çox sevərdim, Ravik. Bildiniz niyə?
– Əlbəttə. Qədrini bilən üçün əladır, adamı çox şeydən qoruyur.
– İndi isə mənim üçün mənası yoxdur... – Ket durub ehtiyatla çarpayısına tərəf getdi.
Ravik onun arxasınca baxdı:
– Harda yaşamağın elə bir mənası yoxdur, Ket. Uzaqbaşı, haradasa bir az rahat olar, ancaq bu, əsas deyil. Əsas odur ki, ondan necə istifadə edirsən. Çox vaxt heç bunun özü də vacib olmur.
Ket çarpayıda oturub, uzun, qəşəng qıçlarını adyalın altında gizlədə-gizlədə:
– Həftələrlə yorğan-döşəkdə qalıb, sonra gəzişəndə hər şey mənasını