itirir, – dedi.
– İstəyirsiniz, çıxın mehmanxanaya gedin. Ancaq bir şərtlə ki, özünüzlə tibb bacısı da götürəsiniz.
Ket başını buladı.
– Səyahətə çıxana qədər qalacağam. Burada Dezi kimilərindən uzaq oluram.
– Elələri gələndə qovun getsin. Laqqırtıdan çox adamı bezdirən heç nə yoxdur.
Ket yavaş-yavaş çarpayıda uzandı:
– Heç ağlınıza gələrdimi, gəvəzəliyinə baxmayaraq, Dezi çox yaxşı anadır? Uşaqlarının ikisini də gözəl tərbiyə edir.
– Hərdən olur, – Ravik etinasızlıqla cavab verdi.
Ket adyalı sinəsinə çəkdi:
– Xəstəxana monastır kimi bir şeydir, – dedi, – hər xırda şeyin qədrini bilirsən. Məsələn, gəzmək, nəfəs almaq, görmək...
– Elədir. Xoşbəxtlik həmişə haradasa lap yaxında olur. Sadəcə olaraq, əyilib götürmək lazımdır.
Ket onun üzünə baxdı:
– Mənim doğru sözümdür, Ravik.
– Mənim də, Ket. Yalnız sadə şeylər adamı heç vaxt naümid qoymur. Xoşbəxtliyi çox uzaqlarda axtarmaq lazım deyil, o da sadə şeylərdən başlanır.

Janno yerində uzanıb, yanına çoxlu jurnal yığmışdı.
– İşığı niyə yandırmırsan? – Ravik soruşdu.
– Hələlik görürəm. Gözlərim itidir.
jurnallarda çoxlu süni ayaq şəkli var idi. Janno onları böyük çətinliklə tapıb yığmışdı. Axırıncıları anası gətirmişdi. Onlardan ən qəşəngini seçib Ravikə göstərdi. Ravik işığı yandırdı. Janno dedi:
– Lap bahalısı budur.
– Ancaq yaxşısı deyil.
– Ən bahalısıdır. Sığorta idarəsindən gələnə deyəcəyəm ki, bundan istəyirəm. Əslində, özü nəyimə lazımdır, pulunu versinlər. Mənə taxta ayaq da bəs eləyər, təki pul olsun.
– Sığorta idarəsinin özünün həkimləri var, Janno, hər şeyə göz qoyurlar.
Oğlan dikəldi:
– Deyirsiniz, mənə ayaq düzəltdirməyəcəklər?
– Yox, düzəltdirəcəklər. Bəlkə də, belə bahalı olmayacaq... Ancaq pulu özünə verməzlər, çalışacaqlar ki, protezi alasan.
– Onda götürərəm, tez də sataram. Bilirəm, bir az itirəcəyəm. Görəsən, iyirmi faiz azaltsam, necə olar? Əvvəlcə on faiz deyəcəyəm. Bəlkə də, qabaqcadan alverçi ilə danışdım. Sığorta idarəsinin nə borcuna, mən protezi götürdüm, ya