verəcək... Əntiqədir. Hə?
– Düz deyirsən, lap əntiqədir.

***

O, «Oziris»də, qızları həmişə yoxladığı otaqda oturmuşdu.
– Qalan var? – deyə soruşdu.
– Bəli, – Leoni cavab verdi. – İvonna qalıb, axırıncıdır.
– Göndər, gəlsin. Səndə heç nə yoxdur, Leoni.
İvonna iyirmi beş yaşlı, ətli-qanlı, sarışın bir qız idi və bütün fahişələr kimi, onun da yastı burnu, xırda totuq əlləri, toppuş qıçları vardı. O, özündən razı halda, yırğalana-yırğalana içəri girdi, gödək ipək paltarını yuxarı qaldırdı.
– Ora keç.
– Belə olmaz, doktor?
– Niyə orada uzanmaq istəmirsən?
Qız heç nə demədən geri dönüb, ətli-qanlı yambızlarını ona göstərdi: gömgöy kəsilmiş, qançır bağlamışdı. Deyəsən, kimsə onu yaxşıca kötəkləmişdi.
– Zənnimcə, müştəri bunun haqqını artıqlaması ilə vermiş olar. Zarafat deyil...
İvonna başını buladı:
– Bircə santim də vermədi, doktor. Müştəri deyildi.
– Onda öz könlünə düşübmüş. Belə şeylərdən xoşun gəldiyini heç bilməzdim...
İvonna yenə başını buladı, üzündə müəmmalı bir təbəssüm oynadı. Ravik gördü ki, onun bu söhbətdən xoşu gəlir, özünü bununla gərəkli adam hesab eləyir.
– Mən mazoxist deyiləm! – Bu sözü bilməsi özünə də ləzzət elədi.
– Bəs nədən olub? Dalaşıbsan?
İvonna bircə anlığa ləngidi, sonra:
– Məhəbbət! – deyib ləzzətlə çiyinlərini çəkdi.
– Qısqanclıq?
– Bəli! – İvonnanın üz-gözü işıqlandı.
– Çox ağrıdır?
– Belə şey adamı ağrıtmaz. – O, ehtiyatla taxta uzandı. – Bilirsiniz, doktor, madam Rolanda əvvəlcə məni işə çıxmağa qoymurdu. Dedim, bircə saatlığa icazə verin, sonrasına baxarsınız. İndi bu qançır yambızlarla işlərim əvvəlkindən qat-qat yaxşı kedir.
– Niyə?
– Özüm də bilmirəm. Elələri var ki, bundan ötrü dəli-divanədir, görən kimi cuşa gəlir. Son üç gündə iki yüz əlli frank artıq gəlir gətirmişəm. Bu nə qədər qalar, doktor?
– Ən azı iki, ya üç həftə.
İvonna ağzını marçıldatdı:
– İşlər belə getsə, özümə xəz palto alacağam. Əsl pişik