i işarə ilə yanına çağırdı. – Bu kalvadosu bizə verərsiniz?
– Aparmaq istəyirsiniz?
– Əgər icazə versəydiniz...
– Müsyö, bizdə belə qayda yoxdur, bütöv şüşə satmırıq.
– Sahibkardan soruşun.
Xidmətçi gedib, əlində qəzet qayıtdı. «Pari suar» idi.
– Sahibkar dedi ki, sizə vermək olar, – deyib tıxacı möhkəm sıxdı, əvvəlcə qəzetin içindəki idman əlavəsini götürdü, səliqə ilə büküb cibinə qoydu, sonra şüşəni «Pari suar»a bükdü. – Buyurun, müsyö, ancaq qaranlıqda, sərin yerdə saxlayın. Sahibkarın babasından qalmadır.
– Oldu!
Ravik pulunu verib şüşəni aldı, diqqətlə ona baxdı:
– Sən ey yayın istisində, mavi payızın sərinliyində Normandiya bağlarında küləklərin sığalladığı almaları qızdıran günəş şüası, gəl bizimlə gedək! Yaman lazımsan bizə! Ancaq hansı bir küncdəsə yatıb qalmısan!
Küçəyə çıxdılar. Yağış başlamışdı. Joan dayandı:
– Məni sevirsən, Ravik?
– Hə, Joan! Sən düşündüyündən də çox sevirəm.
Joan ona sığındı:
– Bu, bəzən heç hiss olunmur.
– Əksinə! Yoxsa, sənə elə nağıllar danışardım?
– Başqalarını danışsan, daha yaxşı olar.
Ravik yağışa baxıb gülümsədi.
– Məhəbbət dupduru, balaca bir gölməçə deyil ki, şəklin həmişə ora düşsün, Joan. Onun tufanı var, fırtınası var... Onda gəmilər, şəhərlər qərq olur, səkkizayaqlı
ilbizlər, qızıl küpələri, mirvarilər batır. Ancaq mirvarilər çox dərinə gedir...
– Mənim elə şeylərdən başım çıxmaz. Bircə onu bilirəm ki, məhəbbət ömürlük bir-birinə bağlanmaq deməkdir.
«Ömürlüyə bax! – Ravik ürəyindən keçirdi. – Lap uşaq nağılı danışır. Bircə dəqiqə dözə bilsən, böyük şeydir...»
Joan paltosunu düymələdi.
– Kaş indi yay olaydı, – dedi, – ömrümdə yayı indiki kimi istəməmişdim...

Joan qara rəngli paltarını şkafdan götürüb, çarpayının üstünə atdı:
– Hərdən bu paltara lap nifrət edirəm. Elə həmişə bu qara paltar, elə həmişə «Şəhrizad» ...hər gün də eyni şeylər... eyni şeylər...
Ravik ona baxdı, ancaq dinmədi.
– Çatmadı sənə?
– Niyə ki...
– Niyə məni götürüb buralardan getmirsən, əzizim?
– Hara?
– Hara