İşləyirəm, dolanıram... Bir də sən varsan... Bunların yanında xırda-xuruş çatışmazlıq heç nədir.
– Bəs polis?
– Daha polisin də vecinə deyil. Təsadüfən ilişsəm, ölkədən çıxaracaqlar, vəssalam. Bu da nisyə söhbətdir. Yaxşı, get restorana zəng elə, de ki, gəlməyəcəyəm. Qoy bu gecə təkcə bizim ikimizin olsun. Bütün gecə! De ki, xəstəsən. Arayış istəsələr, Veberdən düzəldərəm.
Joan yerindən tərpənmədi.
– Ölkədən çıxaracaqlar...–Joan bu sözləri elə dedi ki, elə bil, mənasını yeni-yeni anlayırdı. – Çıxaracaqlar? Fransadan? Demək, çıxıb gedəcəksən?
– Bir neçə günlüyə...
Joan, sanki, bu sözləri eşitmədi.
– Gedəcəksən! – dedi. – Gedəcəksən! Bəs onda mən neyləyəcəyəm?
Ravik gülümsədi:
– Hə, doğrudan, neyləyəcəksən?
Joan əlini dizinin üstünə qoyub elə oturmuşdu ki, deyərdin, donub.
– Joan, iki ildir buradayam, görürsən ki, heç nə olmayıb.
Bu sözlər onun halına təfavüt eləmədi.
– Birdən olsa, necə?
– Tez qayıdacağam. İki, üç həftəyə buradayam. Elə bilərsən, gəzməyə getmişəm. Yaxşı, dur zəng elə.
Joan tərəddüdlə ayağa durdu.
– Necə deyim?
– De ki, bronxlarına soyuq olub. Bir az da xırıltı ilə danış.
Joan telefona tərəf getdi, lakin çatmamış tələsik geri qayıtdı. Ravikə sarıldı.
– Ravik...
Ravik ehtiyatla onu özündən araladı.
– Get, – dedi, – hamısını da unut. Bəlkə də, belə yaxşıdır, bizi ehtirasın qulu olmağa qoymaz. Eşqimiz saf olar, əbədi məşəl kimi alovlanar, üstündə kələm qovurduğun mətbəx qazı kimi gah yanıb, gah da sönməz. İndi get, zəng elə.
Joan dəstəyi qaldırdı. Ravik onun necə danışdığına göz qoyurdu. Əvvəlcə heç özündə deyildi, gözlərini Ravikdən çəkmirdi, elə bil, onu indicə gəlib aparacaqdılar. Ancaq getdikcə inamla, çəkinmədən yalan danışmağa başladı. Hətta lazım olmayan şeylər də uydurdu. Üz-gözü canlandı, sinəsindəki ağrıları təsvir eləyəndə, ona uyğun qırışdı. Səsindən yorğunluq yağırdı, xırıltı da getdikcə çoxalırdı və axırda ösgürməyə başladı. Daha Ravikə baxmırdı, gözlərini harayasa lap uzaqlara zilləyib, bütün varlığı ilə rola