– Bağlayırıq, – dedi, – heç kəs qalmayıb.
– Heç kəs?
– Təkcə madam Rolandadır. Qızlar dağılışıb.
– Çox yaxşı.
Qapıçı narazı tərzdə ayağındakı qaloşları daş döşəməyə sürtdü.
– Taksini buraxırsınız? Sonra tapmaq çətin olacaq. İşin axırıdır.
– Bunu bir dəfə dediniz. Narahat olmayın, taksi taparam.
Ravik qapıçının döş cibinə bir qutu siqaret basıb içəri girdi, asılqanın yanındakı ensiz qapıdan böyük zala keçdi. Bar bomboş idi; ətrafa dağılmış şərab, çevrilmiş stullar, döşəmədəki siqaret kötükləri, tütün, ətir qoxusu yenicə qurtarmış kef məclisindən xəbər verirdi.
– Rolanda!
Rolanda, üstündə çəhrayı rəngli ipək paltarlar qalaqlanmış stolun yanında dayanmışdı və Raviki görəndə heç təəccüblənmədi:
– Gecdir, Ravik. Nə istəyirsən? Qız, yoxsa içmək? Bəlkə, ikisini də?
– Araq. Polşa arağı.
Rolanda şüşə və qədəh gətirdi.
– Özün süz, iç. Mən, gərək, bu paltarları seçib yazam. Camaşırxananın maşını indicə gələcək. Hamısını bircə-bircə yazmasan, bu qırxquldur çırpışdırır. Sürücüləri deyirəm! Öz qızlarına hədiyyə eləyirlər…
– Musiqi çaldır, Rolanda. Özü də lap ucadan.
– Yaxşı.
Rolanda cihazı işə saldı. Gur musiqi səsi bu nəhəng, boş zalı başına götürdü.
– Çox gur oldu, Ravik?
– Xeyr.
«Çox gur? Nə idi çox gur olan? Yalnız buradakı sükut! Havasız otaq kimi adamı boğan sükut!»
– Qurtardım! – Roland Ravikə yaxınlaşdı. Onun şax qaməti, aydın sifəti, sakit, qara gözləri vardı. Əynindəki abırlı qara paltardan bilinirdi ki, dayədir və bu paltar onu, demək olar ki, çılpaq gəzən fahişədən fərqləndirirdi.
– Mənə yoldaşlıq elə, Rolanda.
– Yaxşı.
Ravik bardan ayrı qədəh gətirib araq süzdü. Qədəh yarıya çatanda Rolanda şüşədən yapışdı:
– Bəs eləyər. Çox içən deyiləm.
– Yarımçıq qədəhdən zəhləm gedir. İçmədiyin qalar.
– Niyə? Bu ki bədxərclikdir.
– Bədxərcliyə bax! Fransızlar ömrü boyu ondan qorxublar! Qısmaq nəyə lazımdır? Axı sənin həyatına heç kəs qənaət eləmir…
– Bu, alverdir, tamam başqa şeydir.
Ravik güldü:
– Gəl onda elə bu sağlığa içək! Görəsən, alver