şabalıd ətirli bağlarına dönmürsənmi?! Düz deyirsən, gəl bu qaranlıqlardan, soyuqdan, yağışdan uzaqlaşaq! Heç olmasa, bir neçə günlüyə!
Joan başını qaldırıb onun üzünə baxdı:
– Doğru sözündür?
– Hə.
– Bəs polis?
– Polis də cəhənnəm olsun! Buralar oradan təhlükəlidir. Turistlər qalan yerlərə çox fikir vermirlər. Xüsusilə bahalı mehmanxanalara! O tərəflərdə olmamısan?
– Yox, heç vaxt. Bircə İtaliyada, Adriatik dənizinin sahillərində olmuşam. Nə vaxt çıxırıq?
– İki, ya üç həftəyə. Ən yaxşı vaxtdır.
– Pulumuz var ki?
– Bir az var. İki həftəyə, nə qədər lazımdırsa, olacaq.
– Eybi yox, ucuz pansionda qalarıq.
– Ucuz pansion sənə yaraşmaz. Səninki ya belə daracaq bir otaqdır, ya da birinci dərəcəli mehmanxanalar. Antibdəki «Kap» mehmanxanasına düşərik. Belə mexhmanxanalar çox etibarlı olur, sənəd də soruşmurlar. İndilərdə tanınmış bir heyvanın, hansı məmurunsa qarnını yaracağam, pulun qalanını da o verəcək.
Joan qaxdı. Onun sifəti yenə işıqlanmışdı.
– Gəl, – dedi, – mənə bir az kalvados ver. Deyəsən, doğrudan da, səadət şərbətidir.
O, çarpayıya tərəf gedib, bayırlıq paltarlarını götürdü:
– İlahi, – dedi, – mənim də olub-qalanım bu iki qara köhnə cır-cındırdır.
– Eybi yoxdur, onun da haqqında bir şey fikirləşərik. Bu iki həftədə bir şey olar. Ya varlı bir adamın kor bağırsağının ağrısı tutar, ya da hansı milyonçununsa qıçı sınar...


XIV


Andre Düran yaman özündən çıxmışdı.
– Daha sizinlə işləmək olmaz, – deyirdi.
Ravik çiyinlərini çəkdi. Veberdən eşitmişdi ki, Düran hər təşrihə on min frank alır. Əgər əvvəlcədən öz şərtini deməsəydi, Düran yenə ikicə yüz göndərərdi. Axırıncı dəfə də elə o qədər göndərmişdi.
– Özü də təşrihə yarımca saat qalmış! Heç sizdən gözləməzdim, doktor Ravik.
– Özüm də gözləmirdim.
– Özünüz də bilirsiniz ki, mənim alicənablığıma həmişə bel bağlamaq olardı. Bilmirəm, birdən-birə niyə sövdələşməyə başladınız. Xəstənin taleyi bizdən asılı