z qəfildən, gözlənilməz olsa da … Axı qayda var, qanun var…
– Eybi yoxdur, onda biz də hər şeyi qayda-qanunla eləyərik. Eyni şeydir.
– Heç də eyni şey deyil.
– Nəticəsi birdir. İndi isə məni bağışlayın, gedim araq içim. Hələlik…
– Hələlik… – Düran lap mat qalmışdı.

Ket Heqstrem gülümsədi:
– Niyə mənimlə getmək istəmirsiniz, Ravik?
Zərif, uzun, şax qamətli, məğrur Ket onunla üzbəüz dayanıb, əllərini paltosunun cibinə qoymuşdu.
– İndi Fezolada Forsite gülləri açmış olar. Bağın hasarı onların sarımtıl alovuna bürünüb. Soba, kitablar, sakitlik...
Güçədə bir yük maşını uğuldadı. Xəstəxananın balaca qəbul otağında asılmış şəkillərin çərçivəsindəki şüşələr cingildədi. Şartr kilsəsinin şəkilləri idi...
– Gecələrin sükutu. Tənhalıq... Bunlar xoşunuza gəlmir?
– Gəlir. Ancaq, bəlkə də, dözə bilmədim.
– Niyə dözmürsünüz?
– Sükut o vaxt yaxşı olur ki, adam özü də sakit olsun.
– Mən özüm də heç sakit deyiləm.
– Ancaq nə istədiyinizi bilirsiniz. Təxminən, bu, elə o deməkdir.
– Siz bilmirsiniz?
– Mən heç nə istəmirəm.
Ket yavaş-yavaş paltosunun qabağını düymələməyə başladı:
– Bunu necə başa düşmək lazımdır, Ravik? Xoşbəxtlikdir, yoxsa bədbəxtlik?
Ravik narahat halda gülümsədi:
– Çox güman ki, hər ikisidir. Axı onlar həmişə qoşa olur. Bu haqda çox düşünmək də lazım deyil.
– Bəs neyləmək lazımdır?
– Sevinmək.
Ket ona baxdı:
– Bunun üçün ikinci adam lazım deyil.
– Əksinə, lazımdır...
Ravik susdu, «Gör nələr danışıram?! – deyə ürəyindən keçirdi. – Kimisə yola salanda, adam həmişə belə olur. Ayrılanda bilmir neyləsin, başlayır keşiş kimi xeyir-dua verməyə...»
– Yadınızdadırmı, Ket, bir dəfə cüzi səadətdən danışırdınız? Belələri, yanmış evin yan-yörəsində bitən bənövşə kimi, hər yerdə çoxdur. Həyatın çox yaxşı qanunu
var: heç nə gözləmirsənsə, məyus qalmayacaqsan. Sonrakılar o qədər də təsirli olmur.
– Elə deyil! – Ket etiraz etdi. – Siz deyənlər, adam xəstə olanda, qorxa-qorxa gələcək haqqında düşünəndə olur. Elə ki sağalıb durdun, hamısı keçib gedir,