başlayırsan çox şey istəməyə...
Bu vaxt pəncərədən Ketin üzünə gur işıq düşdü və onun gözləri kölgədə itdi, təkcə zərif dodaqları göründü.
– Florensiyada tanış həkiminiz var? – Ravik soruşdu.
– Xeyr. Lazım olacaq ki?
– Demək olmaz. Bilsəm, orada həkiminiz var, rahat olaram.
– Özümü lap yaxşı hiss edirəm. Bir şey olsa, qayıdaram.
– Əlbəttə, qayıtmaq lazımdır. Ancaq indi ehtiyat üçün deyirəm. Florensiyada bir yaxşı həkim var, professor Feola. Yadınızda qalar? Feola...
– Qalmaz. Lazım deyil, Ravik.
– Ona məktub yazacağam, hərdən sizi yoxlayar.
– Nəyə lazımdır? Axı məndə heç nə yoxdur.
– Professional ehtiyatkarlıqdır, Ket, heç nə yoxdur. Ona yazaram, özü zəng vurub sizi tapar.
– Necə istəyirsiniz... – O, çantasını götürdü. – Salamat qalın, Ravik, mən getdim. Bəlkə, Florensiyadan elə birbaşa Kanna, oradan da «Conte di Savoy»la Nyu-Yorka getdim. Əgər yolunuz Amerikaya düşsə, görəcəksiniz ki, ucqar bir kənddə yaşayıram, ərim, uşaqlarım var, at, it saxlayıram. Sizin tanıdığınız Ket Heqstremi burada qoyub gedirəm. Onun qəbri «Şəhrizad»da olacaq. Oralara gedəndə hərdən məni də xatırlayın, sağlığıma için.
– Yaxşı, araq içərəm.
– Hə, araq için.
Ket yarıqaranlıq otaqda dayanmışdı və nə edəcəyini bilmirdi. Bayaqkı işıq indi şəkillərdən birinin üstünə düşürdü. Ucunda xaç olan baş mehrab idi...
– Qəribədir, – Ket dilləndi. – Gərək mən indi sevinəydim. Ancaq nədənsə heç sevinmirəm...
İndi onunla üzbəüz dayanıb tərəddüd eləyən Ket kövrəlmişdi, artıq nəyisə qət eləmişdi, bir az da qüssəli idi.
– Ayrılıq zamanı ən yaxşısı tez çıxıb getməkdir,– Ravik sükutu pozdu.–Gəlin, mən sizi ötürərəm.
– Elədir...
Mülayim havadan nəmişlik qoxusu gəlirdi. Günəş qürub edirdi, səma da polad kimi gözərmişdi.
– Gedim, sizə taksi gətirim, Ket.
– Lazım deyil, tinə qədər piyada getmək istəyirəm. Orada özüm taparam. Elə bil, birinci dəfədir, küçəyə çıxıram.
– Necədir?
– Şərab kimidir, adam məst olur.
– Bəlkə, taksi gətirim?
– Xeyr, piyada gedəcəyəm. – O, yaş küçəyə baxıb güldü.