qayda-qanunları olmasaydı, dünya neyləyərdi?! Canilərlə, idealistlərlə, tənbəllərlə dolardı.
– Sənə qız lazımdır, Ravik. İstəyirsən, Kikiyə zəng vurum. Qəşəng qızdır, iyirmi bir yaşı var.
– Belə de… Bunun da iyirmi bir yaşı var. Yox, o, bu gün mənim malım deyil.
Ravik qədəhini doldurdu.
– Rolanda, yuxuya getməzdən əvvəl nə haqda fikirləşirsən?
– Çox vaxt heç fikirləşmirəm. Yaman yoruluram.
– Bəs çox yorğun olmasan?
– Tur barədə.
– Niyə?
– Xalamın orada evi var. Altı da mağazadır. İki dəfə girov haqqını mən vermişəm. Yetmiş altı yaşı var, öləndə ev mənə qalacaq. İstəyirəm. mağazanı kafe eləyim. Açıq rəngli güllü divarlar, üç nəfər musiqiçi – piano, skripka, violonçel… Arxası da var… Xudmani bir kafe… Ev gedişli-gəlişli yerdədəir. Mənə elə gəlir, pərdələri, çilçırağı ilə bir yerdə doqquz min beş yüz franka başa gətirmək olar. İstəyirəm, ilk günlər üçün beş min frank da ehtiyatım olsun. Bir də ikinci, üçüncü mərtəbələrin kirayəsi… Mən bunlar haqda düşünürəm, Ravik.
– Sən Turda anadan olmusan?
– Bəli. Ancaq o vaxtdan hara getdiyimi bilən yoxdur. İşlər yaxşı getsə, heç maraqlanan da olmayacaq. Pul hər şeyi həll eləyir.
– Hər şeyi yox, çox şeyi…
Ravik gicgahlarında küt ağrı hiss elədi, gördü ki, dili dolaşır.
– Deyəsən, çox içdim, – deyə cibindən pul çıxardı. – Turda ərə gedəcəksən, Rolanda?
– Gedən kimi yox. Bir az keçsin, sonra… Orada adamım var.
– Onun yanına gedirsən?
– Hərdən. Arabir özü məktub yazır. Əlbəttə, başqa ünvana. Evlidir, ancaq arvadı xəstəxanada yatır. Vərəmdir. Həkimlərin dediyinə görə, bir-iki ilə ancaq yaşayar. Sonra tək olacaq.
Ravik durdu.
– Allah özü sənə kömək olsun, Rolanda. Sənin çox sağlam düşüncə tərzin var.
Rolanda inamla gülümsədi. Ona elə gəldi ki, Ravik düz deyir. Aydın sifətində daha yorğunluq əlaməti görünmürdü. Gümrah idi, elə bil yenicə yuxudan durmuşdu. Nə istədiyini yaxşı bilirdi. Həyatın ondan gizli heç bir sirri yoxdur.
Bayırda hava işıqlanmışdı. Yağış da kəsmişdi. Qapıçı getmiş, gecə öz qınına çəkilmiş,