ş pəncərədən çəkilirdi. İndi o, çarmıxa çəkilmiş müqəddəs İsaya deyil, uzaqda dayanıb sırtıq-sırtıq onun-bunun pəncərəsinə, yatağına tamaşa eləyən xəfiyyəyə oxşayırdı. Ravik tamam ayılmışdı. Əslində, o qədər də dəhşətli yuxu deyildi, bundan da betərini görmüşdü. Ancaq çoxdan idi ki, yuxu görmürdü. Fikrə getdi: hə, tək yatmağın daşını atandan bəri yuxu görmürdü...
Əli ilə yan-yörəsini yoxladı. Şüşə yox idi. Çoxdan onu bura qoymurdu, küncdəki stolun üstündə olurdu. Bir anlığa tərəddüd elədi. Bilirdi ki, içməsə də keçinər. İçsə nə olardı ki? Durub ayaqyalın stola tərəf getdi, bir qədəh tapıb, şüşəni açdı. Onda gətirdikləri kalvadosdan qalmışdı. Qədəhi yenə doldurub, pəncərəyə tutdu. Ayın işığında opal kimi bərq vururdu. «Arağa, gərək, işıq düşməsin, – deyə fikirləşdi. – Nə günəş, nə də ay işığı... Bütün gecəni bədirlənmiş ayın işığında qalan yaralı əsgərlər adi gecələrdən çox zəifləyirdi...» Başını bulayıb qədəhi qaldırdı. Yenə süzdü. Geri dönəndə gördü ki, Joan gözlərini açıb ona baxır. Qımıldanmadı. Görəsən, Joan, doğrudan da, ayılmışdı?!
– Ravik... – Joan dilləndi.
– Hə...
Joan diksindi, elə bil, yenicə oyandı.
– Ravik... – Onun səsi dəyişdi. – Ravik... Orada neyləyirsən?
– İçirəm...
– Niyə? – Joan dikəldi, həyəcanlandı. – Nə olub? Nəsə olub?
– Yox, heç nə.
Joan əli ilə saçlarını geri sığalladı:
– Allah, sən saxla! – dedi. – Yaman qorxdum.
– Bilsəm heç qalxmazdım. Dedim, oyanmazsan.
– Gözümü açanda gördüm, küncdə durmusan... Özü də lap birtəhərsən...
– Bağışla, Joan, elə bildim, oyanmazsan...
– Birdən hiss elədim ki, yanımda yoxsan. Soyuq idi, elə bil, külək əsirdi... Diksinib ayıldım. Səni o küncdə görəndə, lap qorxdum. Nəsə olub?
– Yox, Heç nə... heçcə nə, Joan. Oyanmışdım, istədim içəm ..
– Bir qurtum da mənə ver.
Ravik qədəhi doldurub ona tərəf getdi:
– İndi lap uşağa oxşayırsan, – dedi.
Joan qədəhi ikiəlli alıb içməyə başladı. Yavaş-yavaş içir, şüşədən Ravikə baxırdı.
– Niyə ayıldın, Ravik?
– Bilmirəm, deyəsən, ay işığı oyatdı.
– Mənim