aydan zəhləm gedir.

– Antibdə isə xoşun gələcək.
Joan qədəhi yerə qoydu.
– Doğrudan, gedirik?
– Hə, gedirik.
– Bu lənətə gəlmiş dumandan, çiskindən canımız qurtaracaq?
– Hə, canımız bu lənətə gəlmiş dumandan, çiskindən qurtaracaq.
– Onda bir qədəh də süz.
– Yatmaq istəmirsən?
– Yox! Adamın yatmağa heyfi gəlir. Həyatımızın çoxu elə yuxuda keçir. Bir qədəh araq ver. Hansındandır? Bəs onu da özümüzlə götürmürdük?
– Heç nə götürmək lazım deyil.
Joan diqqətlə onun üzünə baxdı:
– Həmişə belə olacaq?
– Həmişə.
Ravik gedib pəncərənin pərdələrini çəkdi. Ancaq onlar aralı qalırdı. Açıq yerdən içəri süzülən ay işığı otağı iki bölürdü.
– Niyə gəlib uzanmırsan, Ravik?
Ravik divanın yanında dayanmışdı. İndi hərəsi ay işığının bir tərəfində qalmışdı. Çarpayının üstündə oturmuş Joan kölgə kimi görünürdü. Tutqun parıltılı saçları boyun-boğazına dağılmışdı. Çılpaq idi. Onların hərəsi bir qaranlıq sahilə bənzəyirdi və pəncərədən süzülən bu soyuq işıq nəhayətsiz dəniz kimi onları ayırmışdı. Yuxu ətirli bu işıq otağın küncünə düşürdü və elə bil efir, qoxulu, havasız bir uzun yoldan keçib gəlmişdi, elə bil, isti günəş şüası idi, lap uzaqlarda sönmüş bir ulduza dəyib soyuyur, oradan da yavaş-yavaş otağa süzülür və heç yana çıxıb getməsə də, onu doldura bilmirdi...
– Niyə gəlmirsən, Ravik?
Ona sarı getdi; qaranlıqdan çıxıb işığa düşdü, sonra yenə qaranlığa girdi. İkicə addımlıq yol idi, ancaq Ravikə yaman uzaq göründü...
– Şüşəni də gətirdin?
– Hə.
– Qədəhi istəyirsən? Saat neçədir?
Ravik balaca saatın fosforlu əqrəblərinə baxdı:
– Beşə az qalır.
– Demək, beşdir... Ancaq üç də ola bilərdi... Ya da yeddi... Gecələr zaman dayanır, təkcə saatlar işləyir.
– Hə... Ancaq buna baxmayaraq, hər şey gecələr olur. Bəlkə də, elə ona görədir.
– Nə olur?
– Elə şeylərdir ki, nəticəsi gündüzlər bilinir.
– Məni qorxutma. Sən adamlar yatanda olan şeyləri deyirsən?
– Hə.
Joan qədəhi onun əlindən alıb içdi. O, çox gözəl idi və Ravik hiss etdi ki, onu sevir. Bu gözəllik