hara getdiyini bilirəm. Bəs gecələr?
– Yanında idim...
– Yox, yanımda deyildin. Yanımda uzanmışdın, ancaq özün yox idin. Adam, şüurun nəzarəti itən bir aləmdən necə qayıtdığını bilmir. Özünün xəbəri olmur, başqalaşıb qayıdır.
– Sən də eləsən.
– Hə, mən də eləyəm. Qədəhi bura ver, mən boş-boş danışıram, sən isə içirsən.
Joan qədəhi ona uzatdı:
– Yaxşı ki, ayıldın, Ravik. Sağ olsun ay! O olmasaydı, indi yatırdıq, bir-birimizdən xəbərimiz yox idi. Ya da hansımızınsa qəlbinə ayrılıq toxumu düşərdi. Axı özümüzdən xəbərimiz yox idi! O da yavaş-yavaş, gizli-gizli cücərər, boy atar, böyüyər və günlərin birində...
Ravik astadan güldü:
– Belə şeylər sənin beyninə batmaz... Düz demirəm, Joan?
– Elədir. Bəs sənin?
– Mənim də. Ancaq, görünür, nəsə var, ona görə də fikir vermirik. İnsanın böyüklüyü də elə bundadır.
Joan yenə güldü:
– Mən belə şeylərdən qorxmuram. Ona görə ki, bədənimizə arxayınam. Onlar nə istədiklərini hər cür zirzibillə dolmuş başımızdan yaxşı bilir.
Ravik qədəhi başına çəkdi:
– Yaxşı, o da düzdür, – dedi.
– Bundan sonra yatmasaq nə olar?
Ravik şüşəni ayın gümüşü rəngli işığına tutdu. Kalvados yarıdan geçmişdi.
– Az qalıb, – dedi. – Hər halda, çalışarıq.
Şüşəni çarpayının yanındakı balaca stolun üstünə qoydu, sonra geri dönüb Joanın üzünə baxdı:
– Sən bütün kişilərin arzuladığı bir qadınsan, Joan! Hələ bir az da artıqsan, heç bir təsəvvürə sığmazsan.
– Yaxşı, Ravik, onda gəl hər gecə oyanaq. Sən gecələr başqa adam olursan.
– Yaxşı oluram?
– Başqa cür olursan. Gecələr adamı lap mat qoyursan, elə bil, sehirli bir aləmdən qayıdırsan...
– Gündüzlər belə olmuram?
– Həmişə yox... hərdən olursan.
– Yaxşı etirafdır. Ancaq iki-üç həftə əvvəl bunu deyə bilməzdin.
– Yox. Onda səni yaxşı tanımırdım.
Ravik diqqətlə onun üzünə baxdı. Bu sözlərin səmimiliyinə söz ola bilməzdi. Joanın doğru sözü idi və elə bilirdi ki, belə də olmalıdır. Nə Ravikin ürəyinə toxunmaq, nə də onu heyrətləndirmək üçün demişdi...
– Elə isə işlərimiz yaxşı olacaq.
–