, gündüz başlamışdı. Dəstə-dəstə tələsən adamlar basabasla metrolara doluşurdular. Sanki, bu metrolar yarğanlar idi, adamlar da özlərini qədim Allahlara qurban vermək üçün ora girirdilər…
Qadın divandan dik atıldı. Qışqırmadı, zəif, boğuq bir səs eşidildi, dirsəklənib yerindəcə dondu.
– Qorxmayın! – Ravik tez dilləndi. – Mənəm. Sizi bura gətirən adamam.
Qadın dərindən nəfəs aldı. Ravik onu güclə seçirdi. Hələ də yanan elektrik işığı pəncərədən süzülən günəş işığına qarışaraq otağı solğun, sarıya ölgün bir işığa bələmişdi.
– Zənnimcə, indi söndürmək olar, – deyib Ravik düyməni burdu. O, yenə də gicgahlarında küt ağrılar hiss edirdi. – Səhər yeməyi istəmirsiniz? – deyə soruşdu. O, qadını büsbütün unutmuşdu, gəlib aşağıdan açarı götürəndə xatırlamış və elə bilmişdi ki, getmiş olar. Kaş elə getmiş olaydı! Ravik çox içmişdi, şüurunun pərdələri çəkilmiş, zamanın cingiltili zənciri sınmış, qorxu-hürkü bilməyən coşğun xatirə və xəyallar onu öz qoynuna almışdı. O, indi tək qalmaq istəyirdi…
– Qəhvə istəyirsiniz? – deyə yenə soruşdu. – Burada ondan yaxşı heç nə olmur.
Qadın başını buladı. Ravik diqqətlə onu süzdü.
– Nə olub? Gələn var idi?
– Xeyr.
– Ancaq nəsə olub. Mənə elə birtəhər baxırsınız ki…
Qadının dodaqları tərpəndi və «İy var» sözləri eşidildi.
– İy? – Ravik heç nə anlamadı. – Araqdan iy gəlməz. Gilas arağı, brendi də elə… Siqaret də deyil, çünki özünüz çəkənsiniz. Burada qorxmağa özgə nə səbəb ola bilər?
– Elə demək istəmirəm…
– Allah eşqinə, bəs nəyi deyirsiniz?
– Həminkidir… Həmin iydir…
– İlahi, efir iyi olacaq!.. – Bu, birdən Ravikin ağlına gəldi. – Efirdir?
Qadın başını tərpətdi.
– Nə vatsa təşrih olunmusunuz?
– Xeyr. Bu…
Ravik daha qulaq asmadı, gedib pəncərəni açdı:
– Bu dəqiqə keçib kedəcək. Hələlik bir siqaret çəkin.
O, vanna otağına keçib, kranları burdu. Güzgüdə özünə baxdı. Bir-iki saat bundan qabaq da beləcə dayanmışdı. Bu arada insan ölmüşdü. Əlbəttə, görünməmiş şey deyildi. Hər an minlərlə adam ölür. Bu haqda dəqiq