ulu bir səadət deyildimi? «Joana bax, elə bil, başına nur ələnib, tamam işığa qərq olub...–Ravik ürəyindən keçirdi. – Gör çiyinlərinə necə çilənir! Elə bil, süddür, günəşin saçaqlarından toxunmuş ipəkdir. Belə işıqda heç kəs çılpaq qalmaz, onun özü elə paltardır. Dəniz özünü qayalara çırpan kimi, o da adamın dərisinə dəyib geri qayıdır. Köpüklənmiş işıq, göz yaşı kimi dupduru sel, dümağ dumandan biçilmiş nazik paltar...»
– Neçə gündür buradayıq, Ravik?
– Səkkiz.
– Ancaq, elə bil, səkkiz ildir... Düz demirəm?
– Yox. Elə bil, səkkiz saatdır. Daha doğrusu, üç min il səkkiz saatdır. Düz üç min il bundan əvvəl indi durduğun yerdə Etrüsk qəbiləsindən olan gənc bir qız da sənin kimi dayanıbmış. Onda da Afrika tərəfdən belə külək əsir, onu qoynuna alıb dənizin o tayına aparır...
Joan gəlib qayanın üstündə onunla yanaşı oturdu:
– Parisə nə vaxt qayıdırıq?
– Ona bu axşam kazinoda baxarıq.
– Bir şey udmuşuq?
– Bir az...
– Sən elə oynayırsan ki, elə bil, ömrün boyu qumar oynamısan. Nə bilim, bəlkə də, oynamısan... Axı, sənin keçmişin barədə mən heç nə bilmirəm. Bəs qumarxananın xidmətçisi səninlə niyə hərbi zavod sahibi kimi görüşdü?
– Məni hansı hərbi zavod sahibi iləsə dəyişik salmışdı.
– Düz demirsən, sən də onu tanıdın.
– Nəzakət xatirinə özümü elə göstərdim ki, guya, tanıyıram.
– Axırıncı dəfə burada nə vaxt olmusan?
– Bilmirəm. Deyəsən, lap çoxdan olmuşam. Nə yaman qaralmısan, Joan?! Ancaq yaxşı yaraşır sənə!
– Onda, gərək, həmişəlik burada qalam.
– Qalmazsan?
– Həmişəlik yox. Ancaq bu cür yaşamağı həmişə istərdim. – O, saçlarını geri atdı. – Yəqin, ürəyində mənə yüngül deyirsən... Elə deyil?
–Yox.
Joan gülümsəyib üzünü ona tutdu:
– Özüm də bilirəm ki, yüngüllükdür, əzizim. Ancaq bizim bu lənətə gəlmiş həyatımızda yüngüllüklər azmı olub? Müharibə, aclıq, dağıntı, inqilab, inflyasiya nə qədər istəsən olub. Ancaq heç vaxt bir tikə inam, rahatlıq, sakitlik, boş vaxtımız olmayıb. Hələ deyirsən, bir müharibə də gəlir. Valideynlərimiz bizdən rahat