olar ki, bomboş idi, indisə adam əlindən tərpənmək olmurdu. Hər yandan axışıb gəlirdilər, elə bil, həyəcan siqnalı verilmişdi. Ravik camaatı yara-yara irəlilədi. Gördü ki, iki fəhlə yaralını qaldırmaq istəyir.
– Tərpətməyin! Qoyun eləcə qalsın! – deyə qışqırdı.
Hamı ona yol verdi. Fəhlələr yaralını yerdən üzmüşdülər.
– Asta-asta yerə qoyun! Ehtiyatla! Yavaş-yavaş...
– Nəçisiniz? – fəhlələrdən biri soruşdu. – Həkimsiniz?
– Bəli.
– Yaxşı oldu!
Fəhlələr yaralını asfaltın üstünə uzatdılar. Ravik dizi üstə çöküb, onun ürəyini dinlədi. Ehtiyatla, qan-tərə batmış köynəyinin yaxasını açdı, əli ilə bədənini yoxladı. Sonra ayağa durdu.

– Nə olub? – bayaqkı fəhlə soruşdu. – Huşunu itirib?
Ravik başını buladı:
– Ölüb! – dedi.
– Ölüb?!
– Bəli.
– Ola bilməz! – Kişi heç nə başa düşmədi. – Axı biz indicə bir yerdə nahar elədik?!
– Həkim gəldi? – Arxada dayanıb irəli boylanan adamlardan hansısa soruşdu.
– Nə olub? – Ravik gözləri ilə onu axtardı.
– Həkim gəlib? Tez olun!
– Nə olub?
– Qadın...
– Hansı qadın?
– Tir ona dəyib! Qan aparır...
Ravik camaatı yara-yara o tərəfə getdi. Bəstəboy, göy rəngli iri önlük taxmış bir qadın əhəng quyusunun yanındakı qum yığınının üstünə yıxılmışdı. Qırışmış sifəti avazımış, bir nöqtəyə zillənib qalmış gözləri isə kömür kimi qaralmışdı. Boğazından sızan qan kiçik fəvvarəyə bənzəyirdi, bir az yuxarı qalxan kimi əyilir, yana tökülürdü. Başının altında artıq qapqara bir gölməçə yaranmışdı.
Ravik arteriya damarını sıxdı. Həmişə yanında gəzdirdiyi əl çantasından sarğı çıxardı, çantanı yanındakılara uzatdı:
– Bunu tutun, – dedi.
Dörd əl birdən uzandı, ancaq çanta yerə düşüb açıldı. Ravik tez qayçını, tamponu götürdü, sarğını açdı.
Qadın dinmirdi. Gözləri də bayaqkı kimi bircə nöqtəyə zillənib qalmışdı. Bütün əzələləri gərilmiş, bədəni taxtaya dönmüşdü.
– Heç nə yoxdur, anacan, – Ravik dilləndi. – Heç nə yoxdur.
Tir onun çiyni ilə boğazını tutmuşdu. Çiyni bərg əzilmişdi. Körpücük sümüyü sınmışdı. Xınçım-xıncım olmuş oynaq