q sümüyü daha bitişməzdi.
– Sol qoludur, – Ravik əlini yavaş-yavaş onun boynuna tərəf apardı. Yalnız dərisi sıyrılmışdı, qalan hər şey salamat idi. Ayağı burxulmuşdu. Ravik topuğu, sümüyü yoxladı. Boz rəngli corabları çox yerdən gözənmişdi, ancaq deşiyi yox idi. Dizdən bir az aşağı qara lentlə bağlanmışdı. Ravik bunları o qədər görmüşdü ki! Qara qaytanlı yamaqlı ayaqqabılar, ilgək vurulmuş bağlar... Çoxunun da burnu deşik olurdu...
– Təcili yardıma zəng vuran olub? – deyə soruşdu. Cavab verən olmadı.
– Deyəsən, polis zəng elədi. – Kimsə bir azdan dilləndi. Ravik dikəldi.
– Polis? Haradadır?
– Orada... O birinin yanında.
Ravik ayağa qalxdı:
– Demək, hər şey qaydasındadır...
Aralanmaq istədi. Elə bu vaxt polis camaatı yara-yara gəldi. Əlində qeyd dəftərçəsi tutmuş cavan bir oğlan idi və əsəbi halda ucu yeyilmiş balaca karandaşı tüpürcəkləyirdi.
– Hər şey qaydasındadır.
– Bircə dəqiqə, –deyə o, nəsə yazmağa başladı. – Bircə dəqiqə, müsyö!
– Tələsirəm, ağır xəstəm var.
– Bircə dəqiqə, müsyö! Həkimsiniz?
– Damarı tapıb bağladım, vəssalam. İndi təcili yardımı gözləmək lazımdır.
– Bircə dəqiqə, müsyö! Qoyun adınızı qeyd eləyim, sizin şahidliyiniz vacibdir. Qadın ölə bilər...
– Ölməz.
– Kim bilir?! Hələ dəyən ziyanın ödənməsi də var.
– Təcili yardıma zəng vurmusunuz?
– Yoldaşım vurası idi. Mane olmayın, daha da uzanacaq.
– Qadın çan verir, siz isə getmək istəyirsiniz, – fəhlələrdən hansısa giley-güzar elədi.
– Mən olmasaydım, ölərdi.
– Lap yaxşı! – Fəhlə çox məntiqsiz danışırdı. – Demək, qalmalısınız.
Yanında fotoaparat çıqqıldadı. Şlyapalı bir kişi özünü irəli təpmişdi və təbəssümlə deyirdi:
– Bəlkə, yenə əyiləsiniz? Guya yaranı sarıyırsınız?!
– Xeyr!
– Mən qəzetdənəm, şəklinizi verəcəyik. Adınız, ünvanınızda göstəriləcək. Yazacağıq ki, qadını xilas edibsiniz. Yaxşı reklamdır. Xahiş edirəm, bu tərəfə keçin, bura yaxşı işıq düşür.
– Cəhənnəm olun! Qadına indi təcili yardım lazımdır. Sarğını çox saxlamaq olmaz, gərək dəyişilsin. Siz təcili