yardımın dərdinə qalın.
– Hər şeyin öz vaxtı var, müsyö,–polis araya girdi. – Əvvəlcə protokol tərtib etmək lazımdır.
– Ölən kişi adını sənə dedi? – yeniyetmə bir oğlan soruşdu.
– Tfu! Sən mumla!
– Bu tərəfdən də çəkin! – Kim isə fotoqrafa göstəriş verdi.
– Niyə?
– Çəpərlənmiş səkidən keçdiyi də görünsün. Bu küçədən, getmək olmazdı. Ora baxın, – o, üstünə «Diqqət! Giriş qadağandır!» sözləri yazılmış çap lövhəni göstərdi. – Elə çəkin ki, o da görünsün, bizə lazım olacaq. Burada ziyandan, təqaüddən söhbət ola bilməz!
– Mən fotomüxbirəm, – şlyapalı kişi onun dediklərinə fikir vermədi, – özüm nəyi maraqlı hesab edirəmsə, onu da çəkirəm.
– Bu ki maraqlıdır! Maraqlı nəyə deyirsiniz? Lövhənin fonunda qadının şəkli...
– Lövhə heç... hadisənin özü maraqlıdır.
– Onda dediklərimi protokola salın! – Kişi polisin çiyinlərinə toxundu.
Polis nəfəri acıqlandı:
– Siz kimsiniz?
– Tikinti firmasının nümayəndəsi.
– Çox gözəl, siz də getməyin!–Polis qadına tərəf əyildi:–Adınız nədir? Onu da bilmirsiniz?
Qadının dodaqları tərpəndi, kirpikləri qalxıb-endi.
«Kəpənəyə, yorulub heydən düşmüş kəpənəyə oxşayır! – Ravik ürəyindən keçirdi və o dəqiqə də özünü söydü: – Ay axmaq, sən öz dərdinə qal, gör birtəhər aradan çıxa bilirsənmi...»
– Lənət şeytana! – Polis deyindi. – Bəlkə də, ağlını itirib. İşə düşmədik?! Növbəm də saat üçdə qurtarır.
– Marsel...–Nəhayət, qadından səs çıxdı.
– Nə? Sakit! Nə? – Polis yenə ona tərəf əyildi.
Qadın susurdu...
– Nə? – Polis cavab gözləyirdi. – Bir də deyin! Onu bir də deyin!
Qadın susurdu...
– Boş-boş çərənləməyi qurtaracaqsınız, ya yox! – Polis tikinti firmasının nümayəndəsinə acıqlandı. – Gəl burada protokol yaz, görüm necə yazırsan...
Həmin anda fotoaparat çıqqıldadı.
– Çox sağ olun – Fotoqraf sevindi. – Təbii oldu.
– Bizim lövhə də düşdü? – Polisə fikir verməyən nümayəndə soruşdu.–Əgər düşübsə, altısını indidən mən özüm sifariş verirəm.
– Yox! Mən sosialistəm. Sığortanı versəniz, daha yaxşı olar! Milyonçuların ovçu tulasına