əvvəllər də burada olduğumu dostlarım bilməsin, yoxsa altı ay basacaqlar.
– Lənət şeytana...
– Bəli, dünya gündən-günə düzəlir. Nitşe deyirdi ki, həmişə qorxu içində yaşa. Mühacirlər, istər-istəməz, belə yaşayırlar.
– Əgər bilməsələr?
– Zənnimcə, iki həftə... Sonra da ölkədən çıxaracaqlar.
– Bəs sonra?
– Sonra da qayıdacağam.
– Ələ keçənə kimi qalacaqsan...
– Elədir. Ancaq bu dəfə çox qaldım. Düz iki il! Az qala, bir insan ömrüdür.
– Nəsə fikirləşmək lazımdır, yoxsa belə olmayacaq...
– Olar, olar! Neyləmək istəyirsiniz?
Veber fikrə getdi.
– Düran! – Birdən yadına düşdü. – Onun tanış-bilişi çoxdur, sözü də geçir... nədənsə dayandı, – aman Allah, Heç yadıma düşmür, onların böyüyünü ki özünüz təşrih elədiniz! Öd kisəsini kəsdiyinizi deyirəm!
– Mən yox, Düran özü...
Veber güldü:
– Qorxmayın, bunu bildiyimi qoca qurda demərəm. Ancaq o, nəsə eləyə bilər. Eləməsə, canını alaram.
– Bir şey çıxmayacaq! O gün iki min frankını qopartmışam, elə şeyi unudan tiplərdən deyil.
– Eləyər! – Veber arxayın idi.–Onu satmağınızdan qorxaçaq. O qədər təşrih eləmisiniz! Bundan əlavə, ona lazımsınız.
– İstəsə, başqasını tapar. Bino... O da olmasa, nə çoxdur gəlmə cərrah...
Veber bığlarını tumarladı:
– Belə qızıl əlləri tapa bilməz. Hər halda, çalışarıq, bəlkə, bir şey çıxdı. Elə bu gün başlayaram. Sizə bir şey lazımdır? Yeməkləri necədir?
– İyrənc! Özüm pul verib gətirtdirirəm.
– Bəs siqaret?
–Varımdır. Mənə indi lazım olan şey hamamdır, ona da gücünüz çatmaz...

Ravik həbsxanada iki həftə qaldı. Ondan başqa kamerada bir suçəkən usta, bir yazıçı və bir nəfər də polyak qalırdı. Usta təmiz, yazıçınınsa bir tərəfi yəhudi idi. Usta Berlindən ötrü darıxır, yazıçınınsa ondan zəhləsi gedirdi. Polyakınsa heç nə vecinə deyildi. Siqaret işinə Ravik baxırdı. Yazıçı isə yəhudi lətifələri danışırdı. Ayaqyolundan içəri dolan iyi kəsməkdə ustanın əvəzi yoxdu.
İki həftədən sonra Raviki apardılar. Onu əvvəlcə inspektorun yanına gətirdilər, o da Ravikdən pulu olub-olmadığını