n var? – Ravik ondan soruşdu.
– İçəridədir. Sağ tərəfdə, tualetin yanında...
– Bilirsiniz...– Məmur dilləndi.
Ravik iyirmi franklığı onun ovcuna basdı:
– Guya, başa düşmürsünüz, kimə zəng vururam?! Qaçmaram. İstəyirsiniz, siz də gəlin.
Məmur çox tərəddüd eləmədi:
– Yaxşı, – deyib ayağa durdu. – Neyləyəsən, insan yenə öz insanlığında qalır...

– Joan...
– Ravik! Aman allah! Haradasan? Buraxdılar? De görüm haradasan?
– Bistroda...
– Zarafatı burax! Doğrudan, de, görüm haradasan?
– Bistroda...
– Harada? Həbsdən buraxdılar? Bu neçə günü haradaydın? Bu Morozovun...
– O, sənə həqiqəti deyib.
– Nə qədər elədim, hara apardıqlarını demədi. Yoxsa o dəqiqə...
– Elə ona görə deməyib, Joan. Belə yaxşıdır.
– Bəs niyə bistrodan zəng vurursan? Nə üçün gəlmirsən?
– Gələ bilmərəm, vaxtım çox azdır. Məmuru birtəhər yola gətirib, iki dəqiqəliyə saxlamışam. Bir-iki günə məni İsveçrəyə geçirəcəklər, Joan! Ancaq...–Ravik oğrun-oğrun telefon köşkünün şüşəsindən məmura tərəf baxdı. O, piştaxtaya söykənib satıcı ilə söhbət edirdi.–Ancaq qayıdacağam...–Azacıq ara verdi.–Joan... gəlmə! Sənin yanından bura yarım saatlıq yoldur... Mənimsə bir-iki dəqiqə vaxtım qalıb.
– Məmuru dilə tut, pul ver! Özüm pul gətirərəm...
– Mümkün deyil, Joan! Gəlməsən, yaxşıdır... Belə yaxşıdır...
Ravik telefonda onun necə nəfəs aldığını eşidirdi.
– Mənimlə görüşmək istəmirsən?–Joan soruşdu.
Nə desin? «Gərək, heç zəng eləməyəydim!–deyə ürəyindən keçirdi. – Göz-gözə dayanmasan, kimə nəyi başa sala bilərsən?!»
– İndi səni görməkdən başqa, heç nə istəmirəm, Joan!
– Onda gəl! Qoy o kişi də gəlsin!
– Olmaz, Joan! Vaxtım qurtarır, tez ol, de, görüm indi neyləyirsən?
– Nə? Nəyi neyləyirəm?
– Nə geyinmisən? Haradasan?
– Otağımda... Uzanmışam... Dünən gec qayıtmışam... Bu dəqiqə geyinib gəlirəm.
Dünən gec qayıdıb! Düz deyir! Nə olsun, sən həbsdəsən, hər şey 63 qaydası ilə gedir.. Hər şey yaddan çıxır... İndi uzanıb, yavaş-yavaş onu yuxu tutur, saçları yastığa səpələnib... Corablarını,