paltarını necə gəldi, stolun üstünə tullayıb... Bütün bunları, sanki, isti telefon köşkünün nəfəsi ilə tərlətdiyi şüşəsindən görürdü. Məmurun başı lap uzaqda görünürdü, elə bil, akvariumda üzürdü... Özünü ələ aldı:
– Vaxtım bitdi, Joan!
Dəstəkdən onun getdikcə zəifləyən səsini eşidirdi.
– Ola bilməz! Necə yəni gedirsən? Elə şey olar? Hara gedirsən? Niyə gedirsən?
«Durub. Yastıq yerə düşüb... Əlindəki telefon dəstəyi həm silahıdır, həm də düşməni... Ah, onun çiyinləri... Bilmir, neyləsin... Gözləri dörd olub...»
–Mən ki müharibəyə getmirəm, Joan! Sadəcə olaraq, İsveçrəyə səyahətə gedirəm, tez qayıdacağam. Elə bil ki, tacirəm, Millətlər İttifaqına pulemyot satmağa gedirəm...
– Qayıdanda hər şey əvvəlki kimi olacaq? Mən qorxudan ölərəm...
– Axırıncı sözləri bir də təkrar elə...
– Düz sözümdür...– Onun səsində yanğı var idi. – Mənə hamıdan sonra deyirsən. Veber sənin yanına gedə bilər, mən yox! Morozova zəng vurursan, mənə yox! İndi də çıxıb gedirsən...
– Aman Allah! Gəl söz güləşdirməyək, Joan!
– Söz güləşdirmirəm, həqiqəti deyirəm.
– Yaxşı, vaxtdır... Salamat qal, Joan!
– Ravik! – O, telefonda qışqırdı. – Ravik!
– Hə...
– Qayıt! Qayıt! Sənsiz mənim nə günüm?!
– Qayıdacağam...
– Mütləq! Mütləq!
– Hələlik, Joan! Tezliklə qayıdacağam...
Ravik dar, bürkülü köşkdə bir az da dayandı. Gördü ki, dəstək hələ də əlindədir. Qapını açdı. Məmur geri döndü, mehribanlıqla gülümsədi.
– Qurtardınız?
– Bəli.
Qayıdıb bayaqkı yerdə oturdular. Ravik qədəhini axıra kimi içdi. «Gərək, zəng vurmayaydım, – deyə fikirləşdi. – Zəngdən qabaq rahat idim, indisə dəli kimi olmuşam. Gərək, əvvəlcədən biləydim ki, bu telefon söhbəti bizə heç nə verməyəcək. Nə mənə, nə də Joana...» İstədi durub təzədən zəng vursun, əslində, bayaq demək istədiyinin hamısını desin. Desin ki, niyə onunla görüşmək istəmədi. Desin ki, həbsxananın çirk-pasını ona göstərmək istəmədi... Ancaq yenə də bir yol tapacaq, hər şey əvvəlki kimi olacaq...
– Zənnimcə, durmaq vaxtıdır,–məmur dilləndi.
–