Xeyr.
– Lap yaxşı. Mənimsə başım bir az ağrıyır. İndi keçib gedər. Bulka da götürün.
– Yeyə bilmərəm.
– Yeyərsiniz. Sizə elə gəlir. Bir dadına baxın.
– Doğrudan, yeyə bilmirəm.
Qadın bulka götürdü, ancaq tez də qaytarıb yerinə qoydu.
– Onda qəhvə için, üstündən də siqaret çəkin. Bu, əsgərlərin səhər yeməyidir.
– Elədir.
Ravik yeməyə başladı.
– Hələ də acmadınız? – deyə o, bir azdan yenə soruşdu.
– Xeyr. – Qadın siqareti söndürdü. – Deyəsən, mən… – deyib susdu.
– Deyəsən nə?
– Getmək lazımdır.
– Yolu tanıyırsınız? Çıxan kimi Vaqram prospektidir.
– Xeyr, tanımıram.
– Harada qalırsınız?
– «Verdön» mehmanxanasında.
– Beşcə dəqiqəlik yoldur. İstəyirsiniz, göstərim. Onsuz da sizi qapıdan ötürməliyəm.
– Bəli… ancaq… iş onda deyil… – Qadın yenə susdu.
«Pul istəyir, – Ravik ürəyindən keçirdi. – Məlum şeydir, pula görə qalıb!»
– Utanmayın, özüm bilirəm, sizə… – Ravik pulqabını çıxardı.
– Bu nə deməkdir? Eyib deyil?! – Qadın bozardı.
– Heç… heç… – Ravik pulqabını cibinə qoydu.
– Bağışlayın… – Qadın ayağa durdu. – Siz… çox sağ olun… yoxsa… Gecə vaxtı neyləyərdim…
Ravik hər şeyi təzədən xatırladı. Qadının buna belə böyük məna verməsi ona gülünc göründü. Açığı, təşəkkür gözləmirdi və ona görə də bir az tutuldu.
– Doğru sözümdür, bilmirdim… – Qadın hələ də dayanıb tərəddüd eləyirdi.
«Görəsən, niyə getmir?» – fikirləşən Ravik nəsə demək xatirinə dilləndi.
– İndi ki, bilirsiniz…
– Xeyr! – Qadın səmimiyyətlə onun üzünə baxdı. – Hələ də bilmirəm. Bircə onu bilirəm ki, nəsə eləməliyəm. Bilirəm ki, ora getmək olmaz.
– Bu, başqa məsələ! – Ravik paltosunu götürdü. – Mən sizi aşağıdan ötürərəm.
– Lazım deyil, bircə onu deyin ki… – O yenə tərəddüd etdi, elə bil, söz tapmırdı. – Bəlkə, siz biləsiniz… Neyləmək lazımdır…Əgər…
– Əgər nə?
– Adam öləndə… – Qadın daha özünü saxlaya bilmədi, ağladı. Hıçqırmırdı, eləcə səssiz-səmirsiz, için-için ağlayırdı. Ravik onun sakitləşməsini gözlədi. Sonra:
– Ölən var? – soruşdu. Qadın başını tərpətdi.
– Dünən axşam?
–