Mehmanxanadan qabaq bir yerə getmişdin? – Morozov soruşdu.
–Yox.
– Veber səni soruşurdu.
– Zəng eləyərəm.
– Heç xoşuma gəlmirsən... Düzünü de, nə olub?
– Elə bir şey deyil. Cenevrədə sərhəd çox möhkəm idi. Əvvəlcə oradan keçmək istəyirdim, sonra Bazelə gəldim. Gördüm, bura da çətindir. Ancaq birtəhər adladım. Hər gecə qarın-yağışın altında qaldım, soyuq dəydi. Tez keçə bilmədim, sətəlcəm haqladı. Belforda bir həkim xəstəxanaya düzəltdi. Elə elədi ki, bilən olmadı. Sonra on gün də evində saxladı. Gərək, pulunu göndərəm.
– İndi yaxşısan?
– Bir az.
– Ona görə araq içmirsən?
Ravik gülümsədi:
– Bu söhbətlər nəyə lazımdır, Boris? Bir az yorulmuşam, gərək, buralara təzədən öyrəşəm. Düz sözümdür... Qəribədir, adam üzübəri yolda olanda nələr fikirləşmir?! Gəlib çatanda isə əksinə olur.
Morozov əlini yellətdi, ata qayğısı ilə dedi:
– Ravik, sən atan yerində olan Borislə oturmusan! O, insan ürəyinin mahir bilicisidir. Nala-mıxa döymə, ürəyində nə varsa, soruş, canımız da qurtarsın.
– Yaxşı. Joan haradadır?
– Bilmirəm. İki-üç həftədir ki, xəbərim yoxdur. Heç görməmişəm də...
– Bəs ondan əvvəl?
– Bir-iki dəfə səni soruşdu. Sonra onu da eləmədi.
– İndi «Şəhrizad»da işləmir?
– Yox, təxminən, beş həftədir çıxıb. Arada iki-üç dəfə gəldi, sonra ayağı tamam kəsildi.
– Parisdə deyil?
– Deyəsən, yoxdur. Parisdə olana oxşamır, yoxsa, hərdən «Şəhrizad»a gələrdi.
– Harada işlədiyini də bilmirsən?
– Deyəsən, filmə çəkilir. Asılqanda işləyən qadına deyib. Belə şeyləri sən yaxşı bilərsən. Bəhanədir də...
– Bəhanə?
– Əlbəttə, bəhanədir!–Morozov acı-acı güldü.–Bəhanə olmayanda nədir? Yoxsa, başqa cür gözləyirdin, Ravik?
– Hə...
Morozov susdu.
– Gözləməklə bilmək ayrı-ayrı şeylərdir, – Ravik dilləndi.
– Yalnız miskin romantiklər üçün elədir. Bu limonadı burax, əməlli şey iç. Heç olmasa kalvados götür.
– Kalvados heç olmaz. Yaxşı, konyak içərəm, qoy ürəyin yerinə gəlsin. Lap elə kalvados da içərəm...
–Bu, başqa məsələ!
Pəncərələr... Damların mavi silueti ..