evdəyəm...»

XIX
Morozov onu görən kimi:
– Buradadır,–dedi.
– Kim?
Morozov frakının qırışığını sığalladı:
– Zarafatı burax, guya, bilmirsən kimi deyirəm? Sən gəl atan yerində olan Borisi küçənin ortasında özündən çıxarma! Elə bilirsən, ikicə həftənin içində üç dəfə «Şəhrizad»a niyə gəldiyini başa düşmürəm? Bir dəfə mavi gözlü, qara saçlı bir nazəninlə, iki dəfə də tək gəlmisən. İnsan çox zəif məxluqdur, yoxsa o bu qədər gözəl olardı?!
– Cəhənnəm ol, çərənçinin biri çərənçi! Mənə indi möhkəm dayanmaq lazımdır, sən isə adamı alçaldırsan.
– Deməsəm, yaxşı olardı?
– Əlbəttə.
Morozov geri çəkilib, iki amerikalını içəri buraxdı.
– Onda qayıt, get, – dedi, – başqa vaxt gələrsən.
– Təkdir?
– Sən özün yaxşı bilirsən ki, yanında kişi olmasa, heç əlahəzrət knyaginyanı da içəri buraxmarıq. Bu sualın Ziqmund Freydin xoşuna gələrdi.
– Sən nə bilirsən, Ziqmund Freyd kimdir?! Sərxoşsan... Şefin kapitan Çeçenidzeyə şikayət edəçəyəm...
– Kapitan Çeçenidze o vaxtlar mən podpolkovnik olduğum polkda poruçik idi, oğul bala! O, bunu yadından çıxarmır. İstəyirsən, get, şikayət elə...
– Yaxşı, qoy keçim.
– Ravik!–Morozov ağır əllərini onun çiyninə qoydu.– Eşşək olma! Get o mavi gözlü nazəninə zəng elə, onunla buyur. Dünyagörmüş qoçanın ağıllı məsləhətinə qulaq as. Üzdən elə qiymətli sözə oxşamır, ancaq tutarlıdır.
–Yox, Boris, – Ravik onun üzünə baxdı. – Elə kələklər burada keçmir. Heç özüm də istəmirəm.
– Onda evə get.
– İyli-qoxulu «Palma zalı»na? Yoxsa, yatdığım tövləyə?
Morozov, Raviki buraxıb, taksi axtaran qadınla kişiyə köməyə getdi. Ravik onu gözlədi.
– Sən, mən düşündüyümdən də ağıllı imişsən, yoxsa indi keçib oturmuşdun...– Morozov qızılı haşiyəli furajkasını peysərinə itələdi və yenə nəsə demək istəyəndə, əynində ağ smokinq olan sərxoş bir cavan oğlan qapıda göründü:
– Cənab polkovnik, bir yarış maşını!
Morozov növbəti taksinin sürücüsünə əl elədi, səndləyən oğlanı maşına oturtdu.
– Niyə