. – Xidmətçi onun qədəhini götürdü.
– Yenə gətirim? Nə içirdiniz?
– Kalvados.
– Oldu, bir qədəh də kalvados.
Xidmətçi aralandı. Ravik başını qaldıranda gördü ki, Joan bir-iki stol o tərəfdə oturub. Xidmətçi ilə söhbət eləyəndə gəlmişdi. Yanında iki kişi vardı. Ravik ona baxan anda Joan da gözlərini qaldırdı və nəzərləri toqquşdu. Onun gündən qaralmış sifəti sapsarı oldu. Bircə saniyəliyə baxışlarını Ravikdən çəkmədən oturub qaldı, sonra sərt bir hərəkətlə stolu itələyib qalxdı, ona tərəf gəldi. Gələ-gələ də üzünün rəngi dəyişdi, bayaqkı ifadə əriyib yox oldu; üzü avazıdı, təkcə büllur təki aydın gözlər əvvəlki kimi ona zillənmişdi. Ravikə elə gəldi ki, bu gözlər heç vaxt belə işıldamayıb. Onlardan kin-küdurət yağırdı.
– Demək, qayıtmısan... – deyə pıçıldadı, sanki, nəfəsi çatmırdı.
Ravikə lap yaxın dayanmışdı. Bircə anlığa ona tərəf meyilləndi, sanki, qucaqlamaq istəyirdi. Ancaq qucaqlamadı, heç əl də uzatmadı.
– Demək, qayıtmısan...–təkrar elədi.
Ravik dinmədi.
– Nə vaxt qayıtmısan?–Yenə bayaqkı kimi pıçıltı ilə soruşdu.
– İki həftədir...
– İki həftə! Mənimsə xəbərim yoxdur! Bəs yadına düşmədi ki...
– Sənin yerini bilən olmadı. Nə mehmanxanada, nə də «Şəhrizad»da.
– «Şəhrizad»da olmuşam axı! – O nədənsə dayandı.– Niyə məktub yazmırdın?
– Yaza bilmədim.
– Yalan deyirsən.
– Yaxşı, istəmirdim... Qayıdaçağımı bilmirdim.
– Yenə yalan danışırsan... Bu, bəhanə deyil.
– Yox, qayıda da bilərdim, qayıtmaya da... Başa düşmək istəmirsən.
– Yox, mən bircə onu başa düşürəm ki, qayıtdığın iki həftədir, ancaq mən yadına düşməmişəm.
– Joan, – Ravik çox sakit danışırdı. – Sənin çiyinlərini gün Parisdə yandırmayıb...
Xidmətçi qorxa-qorxa onlara sarı gəldi, gah Joana, gah da Ravikə baxdı. Bayaqkı səhnədən sümüyü səksənmişdi. Guya, təsadüfən stolun üstündəki artıq boşqabla çəngəl-bıçağı götürdü... Bu, Ravikin nəzərindən yayınmadı:
– Hər şey qaydasındadır, – dedi.
– Qaydasında olan nədir? – Joan soruşdu.
– Heç nə... Bayaq burada bir hadisə oldu...
Joan