diqqətlə onun üzünə baxdı:
– Sən qadın gözləyirsən?
– Aman allah! Yox! Bayaq burada dalaşdılar, biri yaralandı. Bu dəfə qarışmadım...
– Qarışmadın?! – Joan yenicə başa düşdü, rəngi dəyişdi. – Burada nə işin var?! Yenə tutacaqlar. İndi hər şeyi bilirəm, ikinci dəfə tutulanda altı ay verirlər. Aradan çıx! Sənin Parisdə olduğunu bilmirdim. Elə bilirdim, qayıtmayacaqsan...
Ravik dinmədi.
– Elə bilirdim, qayıtmayacaqsan...– O, yenə təkrar elədi. Ravik ona baxdı:
– Joan...

– Yox! Bunlar həqiqət deyil! Heç biri həqiqət deyil! Heç biri!
– Joan! – Ravik bu sözləri ehtiyatla dedi: – Öz stoluna qayıt!
Joanın gözləri doldu.
– Öz stoluna qayıt, Joan!
– Günahkar sənsən! – O hıçqırdı. – Sən! Sən özün!
O, sərt bir hərəkətlə dönüb getdi. Ravik stolu bir az yana çəkib oturdu. Kalvadosla dolu qədəh gözünə sataşdı, götürüb içmək istədi, ancaq nədənsə içmədi, Joanla danışanda sakit idi. İndisə həyəcanlanmışdı. «Qəribədir...» – ürəyindən keçirdi. Sinəsindəki dərialtı əzələlər titrəyirdi. Niyə məhz onlar titrəyirdi? Qədəhi götürüb, diqqətlə əlinə baxdı. Titrəmirdi... Joan tərəfə baxmadan içdi.
Yanından keçən xidmətçiyə:
– Bir qutu «Kaporal» gətirin, – dedi.
Siqaret yandırıb, kalvadosun qalanını içdi. Hiss elədi ki, Joan ona baxır. «Nə istəyir? – Ürəyindən keçirdi. – İstəyir, onun gözləri qabağında qüssədən içib sərxoş olum?!» İşarə ilə xidmətçini çağırıb, pulunu verdi. O qalxan anda Joan yanındakılardan biri ilə söhbətə başladı. Onların yanından keçəndə, başını da qaldırmadı. Gərgin bir təbəssümlə gülümsəyəndə üz-gözündən amansızlıq, soyuqluq yağırdı, heç bilinmirdi, nə istəyir...
Ravik küçələri xeyli dolaşandan sonra gördü ki, yenə gəlib «Şəhrizad»a çıxıb. Onu görəndə Morozovun üzünə təbəssüm qondu:
– Yaxşı dayandın, əsgər qardaş! Elə bilirdim, biryolluq getdin. Adamın peyğəmbərliyi üzə çıxanda kefi açılır!
– Sevinməyə tələsmə.
– Sən də tələsmə, gecikmisən.
– Bilirəm... Görüşmüşük...
– Nə?
– «Kloş djOr» restoranında rastlaşdıq.
– İşə bax!–Morozov lap çaşbaş