ş qalmışdı. – Ana təbiətin də belə işlərindən keçməyəsən.
– İşdən nə vaxt çıxırsan, Boris?
– İndicə qurtarıram, adam qalmayıb. Gedim geyimimi dəyişim. Ona kimi içəri keç, böyüklərin hesabına bir az araq iç.
– Yox, gözləyirəm.
Morozov ona baxdı:
– Özünü necə hiss eləyirsən?
–Çox pis.
– Elə bilirdin, başqa cür olacaq?
– Hə. Adam həmişə nəsə başqa cür gözləyir... Get, geyimini dəyiş.
Ravik divara söykəndi. Lap yanında gülsatan yaşlı qadın gülləri yığışdırırdı. Ona təklif eləmədi. Ürəyindən keçən özünə də gülünc gəlirdi, ancaq təklif eləsəydi, alardı. Bu isə o demək idi ki, qadın onun gül alacağına inanmırdı. Cərgə ilə düzülmüş evlərə baxdı. Pəncərələrin bəzilərindən hələ də işıq gəlirdi. Taksilər yavaş-yavaş o tərəf-bu tərəfə keçirdi. Özgə nə gözləyirdi? Belə olacağını əvvəlcədən bilmirdimi? Gözləmədiyi bircə o idi ki, Joan birinci başlayacaq. Niyə də başlamamalı idi? Birinci vuran qazanar, deyiblər...
Xidmətçilər bir-bir çıxmağa başladı. Bütün gecəni qafqazlı olmuş, qırmızı rəngli çərkəzi çuxa, uzunboğaz çəkmə geymişdilər. İndi isə adicə yorğun adamlar idilər və Ravikə qəribə görünən gündəlik geyimdə yavaş-yavaş evlərinə dağılışırdılar. Lap axırda Morozov çıxdı.
– Hara gedirik?–deyə soruşdu.
– Bu gün hər yerdə olmuşam.
– Onda gəl mehmanxanaya gedək, şahmat oynayaq.
– Nə?
– Şahmat oynayaq. Taxta fiqurlar adamın həm fikrini dağıdır, həm də diqqətini toplayır.
– Yaxşı,–Ravik razılaşdı,–niyə də oynamayaq?!

Ravik oyandı və o dəqiqə də hiss elədi ki, Joan otaqdadır. Qaranlıq idi, görə bilmirdi, ancaq hiss eləyirdi ki, gəlib. Otaq da, pəncərə də, hava da, hətta özü də başqalaşmışdı...
– Oyun çıxarma,–dedi,–işığı yandır, yaxın gəl!
Joan yerindən tərpənmədi, elə bil, heç nəfəs də almırdı.
– Gizlənqaç oynama, Joan!
– Yaxşı... – O, astadan dilləndi.
– Onda yaxın gəl!
– Bilirdin ki, gələcəyəm?
– Yox, qapı həmişə açıq olur.
Joan bir anlığa susdu, sonra:
– Elə bilirdim, hələ qayıtmamısan,–dedi.–İstəyirdim... Elə bilirdim... Dedim, indi haradasa