oturub içirsən...
– Mən də elə bilirdim. Ancaq gəlib şahmat oynadım.
– Nə?
– Şahmat oynadım. Morozovla... Aşağıda, susuz akvariuma oxşayan zalda...
– Şahmata bax!–O, bir az irəli gəldi.–Şahmat! Bu ki... Şahmatı elə adam oynayar ki...
– Mən də elə bilirdim, ancaq oynadım. Hətta yaxşı oynadım, bir partiya da uddum.
– Sən dünyanın ən soyuq, ən daşqəlbli adamısan!
– Artistlik eləmə, Joan! Mənim özümün də artistlikdən xoşum gəlir, ancaq bu gün lazım deyil.
– Artistlik eləmirəm. Mən bədbəxtlərin bədbəxtiyəm.
– Yaxın gəl! Bunları da bir tərəfə qoyaq... Adam bir az bədbəxt olanda artistlik eləməyi yaxşıdır. Mən bir kişi tanıyırdım, arvadı ölən dəqiqədən torpağa qoyulana kimi öz otağına çəkilib, şahmat məsələsi həll elədi. Hamı ona daşürəkli deyirdi, ancaq bircə mən bilirdim ki, arvadını dünyada hər şeydən çox istəyirdi. Sadəcə olaraq, nə edəcəyini bilmir, gecə-gündüz şahmat məsələsi həll eləyirdi ki, onu yadından çıxara bilsin...
Joan indi düz otağın ortasında dayanmışdı:
– Sən də ona görə oynayırdın?
– Yox! Dedim ki, başqası idi. Sən gələndə yatırdım.
– Hə, yatmışdın! Yata da bilirsən...
Ravik yerin içində dirsəkləndi:
– Arvadını itirən başqa bir kişi də tanıyırdım. Üzüqoylu yıxılıb, iki gün, iki gecə yatdı. Arvadın anası yaman özündən çıxmışdı. Başa düşmürdü ki, adam bədbəxtlərin bədbəxti olanda da həmin bədbəxtliyə yaraşmayan işlər görə bilər. Görürsənmi, bədbəxtliyin ölçüsü nə olub?! Gəlib görsəydin, ağlım başımda deyil, sərxoşam, onda hər şey təbii olardı. Ancaq şahmat oynamağım, sonra da yatmağım o demək deyil ki, daşürəkliyəm. İndi aydın oldu?
Nəsə yerə dəyib çilik-çilik oldu. Joan gülqabını götürüb döşəməyə çırpmışdı.
–Eybi yoxdur, onsuz da ondan zəhləm gedirdi. Ehtiyatl1ı ol, qırıqları ayağına batar...
Joan ayağı ilə şüşə qırıqlarını yana itələdi:
– Ravik, – dedi, – niyə belə eləyirsən?
– Doğrudan, niyə eləyirəm? Özüm özümə ürək-dirək verirəm... Elə deyil, Joan?
Üzünü tez Ravikə tərəf çevirdi:
– Oxşayır.. Ancaq səndən baş açmaq çətin