ı Onda ayrı düşmüş olardıq. Nə vaxtsa sənin yanına gedə bilərdim. Ya da heç olmasa, bu ümidlə yaşayardım... Ancaq burada, bir şəhərdə... Başa düşmürsən?
– Düşürəm.
Joan dikəlib, saçlarını geri atdı:
– Məni yalqız qoymağa ixtiyarın yoxdur! Sən mənə çavabdehsən!
– Yalqız qalmısan?
– Sən mənə cavabdehsən, – deyə Joan gülümsədi.
Ravik bircə anlığa bu sözlərə, bu təbəssümə görə ona nifrət elədi.
– Boş-boş danışma, Joan!
– Yox, cavabdehsən! Elə o vaxtdan... Sən olmasaydın...

– Yaxşı, yaxşı, Çexoslovakiyanın işğal olunmasına da cavabdeh mənəm. Daha bəsdir, qurtar! Hava işıqlaşır, indicə gedəcəksən.
– Nə? – Joan diqqətlə onun üzünə baxdı. – Qalmağımı istəmirsən?
– Yox!
– Belə de...–pıçıltı ilə deyən Joan birdən əsəbiləşdi: – Demək, belə oldu! Məni daha sevmirsən...
– İlahi, bircə bu çatmırdı! Bu üç ayda hansı axmaq sənin ağlını oğurlayıb?
– Axmaq deyildi! Bəs neyləyəydim? Bütün günü mehmanxada oturub divarlara baxa-baxa dəli olaydım?
Ravik bir az dikəldi:
– Etiraf lazım deyil. Məqsədim nəyisə etiraf elətdirmək deyildi. İstəyirdim, söhbətin səviyyəsini bir az qaldırım...
Joan gözlərini döyə-döyə ona baxırdı. Dodaqları büzülmüş, gözləri qıyılmışdı:
– Niyə həmişə mənə acıqlanırsan? Başqaları heç belə eləmir, təkcə sən hər şeyi o dəqiqə problemə çevirirsən.
– Elədir, – deyə Ravik kalvadosdan bir qurtum alıb, təzədən uzandı.
– Doğru sözümdür! Adam, bilmir səninlə necə dolansın. Onu məcbur eləyib, istəmədiyi şeyləri danışdırırsan, sonra da acıqlanırsan...
Ravik dərindən nəfəs aldı. Bir az bundan qabaq nə fikirləşmişdi? Zülmət kimi qaranlıq məhəbbət aləmi, aşıb-daşan xəyal dünyası – hansı tərəfə istəsən, çəkərsən! Bunu insanlar özü eləyir. Həmişə də özləri eləyib! Onlar bütün arzu və xəyalları çilik-çilik eləməkdə mahirdirlər. Əllərindən özgə nə gəlir? Doğrudan da, dünyanın ən gözəl məxluqu, həm də ən bəxtiqarası neyləyə bilər? Haradasa yerin altında böyük bir maqnit gizlənib, üstündə isə rəngarəng fiqurlar gəzişir və elə bilirlər ki, hərəsinin öz arzusu,